όταν μαζευόμαστε στο σπίτι τα βράδια γελάμε
και κανείς δεν κρατάει μούτρα στον άλλον
αφήνουμε τις χειμωνιάτικες ανάσες μας στο κατώφλι
τις νύχτες αναρωτιόμαστε μα δεν παίρνουμε απάντηση
τα καλοκαίρια είναι οι πιο σκληρές εποχές
οι οιμωγές μας τρίζουν απ’ την πολυκαιρία
λέμε συνεχώς ασύστολα ψέμματα
ύστερα εξαφανιζόμαστε σαν να τερμάτισε η αποστολή μας
τα χελιδόνια δεν μας επισκέφθηκαν φέτος
πήγαν αλλού να μοιράσουν τους θρήνους τους
τα σίριαλ της αναλγησίας μας θέλουν μεθυσμένους
μετά από μερικές δόσεις έχουμε παραδοθεί
ανάμεσα στα πεθαμένα κούτσουρα του τόπου μας
το στόμα μας χάσκει κατά το υπερπέραν
σαν να θέλουμε να ψαρεύσουμε κάτι
αλλά δεν έχουμε σύνεργα ψαρικής
ωστόσο αγωνιούμε να το κρατήσουμε δίπορτο
για το φόβο των Ιουδαίων…