Αφιέρωμα κι αποχαιρετισμός
[1975]

IV
Το τραγούδι μπορεί ν’ ακούγεται ακόμα
μα ο τραγουδιστής είναι χρόνια τώρα πεθαμένος.
Όλοι πουλάμε και κανείς δεν αγοράζει
έτσι το παλιατζίδικο ξεχείλισε
λόγια του φωνογράφου και της πιάτσας
τιμόνια καραβιών που χάσανε τη θάλασσα.
Τι θέλεις τώρα πια να μου πουλήσεις;
εγώ δεν κάνω τουρισμό σβήσε το δέρμα σου
σβήσε τις έναστρές σου διαφημίσεις
δώσε μου μόνο τα μεσάνυχτα μαλλιά σου.
…φεύγοντας κι απ’ την ποίηση δεν έχεις πού να πας
και τα ταξίδια τελειώνουνε μια μέρα
− γέρικα και κουτσά σκυλιά στο μονοπάτι
πάντα γυρίζουμε το σούρουπο στο σπίτι
πεθαίνουμε εκεί που γεννηθήκαμε.

*Από τη συλλογή «Υπό ξένην σημαίαν», Ποιήματα 1967-1988, συγκεντρωτική έκδοση: Ποιήματα (1962-2018), εκδ. Πανοπτικόν 2020. Προηγούμενη ανάρτηση αό το ίδιο ποίημα εδώ: https://tokoskino.me/2015/09/04/γεράσιμος-λυκιαρδόπουλος-βαρκελώνη-2/