Χειμώνας.
Ίδιος με τους προηγούμενους,
μόνο που άγνωστοι άνεμοι φυσούσαν μέσα της.
Κάθε ριπή
παράσερνε κομμάτια από το σώμα της,
κι εκείνη όλο προσπαθούσε να πιαστεί
από μια λέξη που δεν έφτανε.
Ο πάγος έτριζε κάτω από τα πόδια της·
βαθιές ρωγμές μπροστά της.
Δεν έπεφτε.
Έμενε όρθια
από συνήθεια.
Δεν ένιωθε το κρύο.
Μόνο την έλλειψη
κάτι ξεχασμένου από καιρό
να της θυμίσει πως ζούσε.
To Koskino 
Αλληγορία φαινομενικά εύκολη, που, όμως, τον αναγνώστη αποσπά, — γυρνώντας αυτόν σε μετερίζια – προμαχώνες – αναχώματα – καναβάτσα των δικών του βιωμάτων εμπειριών σε έναν απαράδεκτο διαχρονικά ανθρώπινο κόσμο — ένας από δοκιμασίες ολόγιομος , δουλεμένος εσωτερικός κόσμος που ξεχιλίζει, ζεματιστά ρέοντας, μη μπορώντας, να αποφύγει τής αλήθειας τον μονόδρομο, στον οποίον οι ψυχές των ανθρώπων τελικά καταφεύγουν, ομολογώντας, καθομολογώντας, —- την έλλειψη τού κάτι ξεχασμένου από καιρό που τους θυμίζει πως —- ζούσαν.
Αλληγορία φαινομενικά εύκολη, που, όμως, τον αναγνώστη αποσπά, — γυρνώντας αυτόν σε μετερίζια – προμαχώνες – αναχώματα – καναβάτσα των δικών του βιωμάτων εμπειριών σε έναν απαράδεκτο διαχρονικά ανθρώπινο κόσμο — ένας από δοκιμασίες ολόγιομος , δουλεμένος εσωτερικός κόσμος που ξεχιλίζει, ζεματιστά ρέοντας, μη μπορώντας, να αποφύγει τής αλήθειας τον μονόδρομο, στον οποίον οι ψυχές των ανθρώπων τελικά καταφεύγουν, ομολογώντας, καθομολογώντας, —- την έλλειψη τού κάτι ξεχασμένου από καιρό να τους θυμίσει πως —- ζούσαν.