Μόνος του πάντα είναι ο γίγαντας, έρημος καθορισμένος από την τραγωδία της φουρτουνιασμένης του φύσης να μένει απόμακρος, να δημιουργεί σκιές που κανείς δεν θέλει να κοιτάξει τους νέους κανόνες συμπεριφοράς για τα θηρία και τους ανθρώπους για τα δασύλλια και τις μοναχικές λεύκες το θάρρος ποτέ του να μην αναζητά του φίλου την καλή κουβέντα και τ’ άγγιγμα απαλού δέρματος γυναίκας, την τόλμη να χαράζει μονοπάτι εκεί που κανείς ποτέ δεν βάδισε είναι ο σκοπός του γίγαντα που ζει θεριό στη ζούγκλα των ανθρώπων, εκεί που άνθρωποι φέρονται σαν θηρία και που τα θηρία πράττουν σαν μειλίχιες φυσικές δυνάμεις, αυτός ο δρόμος των μοναχικών αστέρων με τις πνευματικές τους δημιουργίες λογικό θηρίο ανάμεσα σε παράλογους ανθρώπους νυχτερινό φως στη φως της μέρας, φυτίλι για το σπίρτο που ανάβει το τζάκι της Οικουμένης ξύλα το πνεύμα του ανθρώπου και η γεωμετρία της πάντα ανίατης θεότητας

The beast is always alone, deserted, defined by the tragedy of his tempestuous nature. The beast always stays aloof, creating apparitions that no one wants to look at as it writes the new rules of engagement for man and beast, for ants and lonely poplars. The beast has the courage never to hear the consoling word of a friend, never to touch the smooth flesh of a woman. It dares to make steps where no man has ever travelled. This is the purpose of the beast and man living like a beast in the human jungle. In the place where humans act like beasts and beasts act like benevolent natural beings, this is the path of the lone master of pneumatic creations, the logical beast among insane men, the night light in daylight, the spark of a match that fires the universe’s fireplace, logs, being the pneuma of man in the geometrics of an incurable Goddess

*From the collection “Introspection” (Ενδοσκόπηση) to be published in 2026.