The owner of the house
of glass and bricks has died.
In the yard stand forlorn
the helicopter under the tarpaulin,
the motorbike leaning on the fence,
the two hens curled up,
one here, one there,
and the rooster,
waking up only himself,
(emptiness, emptiness)
wondering
what he’s still doing here.

An image crosses his mind,
of street prostitutes
warming themselves by a fire
while the clients in cars
drive in circles round them
pushing hard on the gas pedal,
and he and the hens
fly above them towards death.
Emptiness, emptiness.
The owner didn’t get to cut his head off,
but the rooster can no longer feel
his own head.

Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού
από γυαλί και τούβλα έχει πεθάνει.
Στην αυλή στέκονται εγκαταλελειμμένα
το ελικόπτερο κάτω από το μουσαμά,
η μοτοσικλέτα ακουμπισμένη στο φράχτη,
οι δύο κότες κουλουριασμένες,
η μία εδώ, η άλλη εκεί,
και ο κόκορας,
που ξυπνάει μόνος του,
(κενό, κενό)
αναρωτιέται
τι κάνει ακόμα εδώ.

Μια εικόνα περνά από το μυαλό του,
με πόρνες του δρόμου
να ζεσταίνονται δίπλα στη φωτιά,
ενώ οι πελάτες τους με τα αυτοκίνητα
κάνουν κύκλους γύρω τους
πατώντας δυνατά το γκάζι,
και αυτός και οι κότες
πετούν πάνω τους προς το θάνατο.
Κενό, κενό.
Ο ιδιοκτήτης δεν κατάφερε να του κόψει το κεφάλι,
αλλά ο κόκορας δεν μπορεί πλέον να αισθανθεί
το κεφάλι του.

*Μετάφραση από τα Μακεδονικά στα Αγγλικά: by Ljubica Arsovska και Patricia Marsh-Stefanovska. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

**Σχετικός σύνδεσμος: https://www.benningtonreview.org/twelve-dimkovska