Χθες τη νύχτα εικόνες
σούβλιζαν τον αέρα
και έλεγαν λόγια προφητικά.
Χθες τη νύχτα
ήμουν πότε ταύρος
πότε ταυρομάχος.

Χθες τη νύχτα η ησυχία της πόλης
έφτανε ως το κρανίο μου.
«Δεν θα προδώσω την αγάπη μου», είπα,
«δεν θα την προδώσω».

Χωρίς τη συγκατάθεσή μου
Εχθές τη νύχτα έγραφα στίχους,
κι ο γραφικός μου χαρακτήρας
έμοιαζε με τον δικό σου.

Εχθές τη νύχτα διάβαζα ποίηση—
ποιήματα του Βαγγέλη Αλεξόπουλου—
κι ένας ψαλμός αναδύθηκε:
«Διαρρήξωμεν τοὺς δεσμοὺς αὐτῶν
καὶ ἀπορρίψωμεν ἀφ ̓ ἡμῶν τὸν ζυγὸν αὐτῶν».

Εχθές τη νύχτα ένας κόσμος παρουσιάστηκε,
για μένα και μόνο
ένα κάρο με άσπρα άλογα
γεμάτα φρούτα—
μήλα του παραδείσου.

Ήξερα τη γεύση
πριν καν τα δοκιμάσω,
φρούτα πικρά
σαν ό,τι απέμεινε
από ένα δάσος με λόγια.

Θα κάψω όλα μου τα ρούχα·
δε χρειάζομαι τη μεταμφίεση πια.

Ελεύθερη θα περπατώ στον δρόμο των ηδονών
που εσύ χάραξες—
έναν παράδεισο από εφιάλτες.
Η πόλη γέμισε πτώματα που μου μοιάζουν
άλλο έχει το πρόσωπό μου,
άλλο τη λεκάνη μου,
τα χείλη, τον λαιμό, τα μάτια,
τα δάχτυλα των χεριών.
Αναγνωρίζω κι ένα σημάδι
που είχα στην πλάτη.

Έβλεπα τα πτώματα,
κι εικόνες δικές μου
από άλλες εποχές με πλημμύρισαν—
τότε που μ’ αγκάλιαζες
κι η δύναμη της έλξης
ήταν πιο σφοδρή κι απ ́ τον άνεμο
που ξεριζώνει δέντρα καταχείμωνο.

«Θα περάσει κι αυτό», είπα,
«θα περάσει,
καθώς η μέρα κυλά
ίδια με όλες τις άλλες».

Κι όμως η θέληση για αγάπη
δεν είχε λυγίσει.
Και όπως στεκόμουν ακίνητη
σ’ έναν δρόμο χωρίς όνομα,
θυμήθηκα, πως ο θάνατος
καραδοκεί κάθε στιγμή τον αγαπημένο
κι ήθελα να τον σώσω
πρώτα από μένα.

Και τότε, σαν στρείδι γυαλιστερό,
άλλαξα μορφή
κι έγινα ένα χωρίς μνήμη ερπετό
ή κάτι τέτοιο-

κι όλα θάμπωσαν.

6/12/25

Ποιήματα 2018-2025 (σε εξέλιξη)
Σημ.:
Η Γεθσημανή είναι ονομασία ενός μικρού κήπου/ελαιώνα στους πρόποδες του Όρους των Ελαιών, έξω από την Ιερουσαλήμ. Στην παράδοση της Καινής Διαθήκης είναι ο τόπος όπου ο Ιησούς προσευχήθηκε τη νύχτα πριν τη σύλληψή του, Το όνομα πιθανότατα προέρχεται από τα αραμαϊκά- εβραϊκά Gat-Šmānê, που σημαίνει: ελαιοτριβείο, «τόπος όπου πιέζουν τις ελιές».