When the doctor suggested surgery
and a brace for all my youngest years,
my parents scrambled to take me
to massage therapy, deep tissue work,
osteopathy, and soon my crooked spine
unspooled a bit, I could breathe again,
and move more in a body unclouded
by pain. My mom would tell me to sing
songs to her the whole forty-five-minute
drive to Middle Two Rock Road and forty-
five minutes back from physical therapy.
She’d say that even my voice sounded unfettered
by my spine afterward. So I sang and sang,
because I thought she liked it. I never
asked her what she gave up to drive me,
or how her day was before this chore. Today,
at her age, I was driving myself home from yet
another spine appointment, singing along
to some maudlin but solid song on the radio,
and I saw a mom take her raincoat off
and give it to her young daughter when
a storm took over the afternoon. My god,
I thought, my whole life I’ve been under her
raincoat thinking it was somehow a marvel
that I never got wet.

Όταν ο γιατρός πρότεινε χειρουργική επέμβαση
και στήριγμα για όλα τα νεανικά μου χρόνια,
οι γονείς μου έσπευσαν να με πάνε
σε θεραπεία με μασάζ, βαθιά εργασία ιστών,
οστεοπαθητική, και σύντομα η στραβή σπονδυλική μου στήλη
ξετύλιξε λίγο, μπορούσα να αναπνεύσω ξανά,
και να κινούμαι περισσότερο σε ένα σώμα χωρίς
πόνο. Η μαμά μου μου έλεγε να της τραγουδάω
άσματα καθ’ όλη τη διάρκεια της 45λεπτης
διαδρομής προς το Middle Two Rock Road και της 45λεπτης
διαδρομής επιστροφής από τη φυσιοθεραπεία.
Έλεγε ότι μετά η φωνή μου ακουγόταν απελευθερωμένη
από τη σπονδυλική μου στήλη. Έτσι τραγουδούσα και τραγουδούσα,
γιατί νόμιζα ότι της άρεσε. Ποτέ δεν
τη ρώτησα τι θυσίαζε για να με πάει,
ή πώς ήταν η μέρα της πριν από αυτή την αγγαρεία. Σήμερα,
στην ηλικία της, οδηγούσα μόνη μου προς το σπίτι μετά από
άλλη μια επίσκεψη για τη σπονδυλική στήλη, τραγουδώντας
ένα μελοδραματικό αλλά σταθερό τραγούδι στο ραδιόφωνο,
και είδα μια μαμά να βγάζει το αδιάβροχό της
και να το δίνει στη μικρή της κόρη όταν
μια καταιγίδα ξέσπασε το απόγευμα. Θεέ μου,
σκέφτηκα, όλη μου τη ζωή ήμουν κάτω από το αδιάβροχό της
νομίζοντας ότι ήταν κάπως θαυμαστό
που δεν βράχηκα ποτέ.

*Από τη συλλογή “The Carrying”, Milkweed Editions (2018). Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.