…….
Δεν είναι φασκιωμένη η ψυχή τους
Με το δέρμα του παραγωγικού πιθήκου
Τις φολίδες της αναίσθητα ναυλωμένης Σφίγγας
Του αγορασμένου στο παζάρι
Δεν είναι
Μαρκαρισμένοι του Στρατοπέδου
Του Εργοτάξιου
Της αλλόκοτης στοίχισης αριθμών
Με το στίγμα που διαχέει φτήνια
Περιθώριο ανωνυμίας.
“Εργατικό δυναμικό”
“Ενεργός πληθυσμός”
“Έμψυχο υλικό”

Το Λαύριο δεν έχει μυαλό να σκεφτεί
Δεν έχει χέρια να χουφτιάσουν τη μοίρα του
Μάτια να δει
Στόμα να πει για τη ζωή του
Να μιλήσει για τον εαυτό του
Από αυτή την αποδοχή ξεκινούν Όλοι.

Το Λαύριο είναι ένα προσφερόμενο κοπάδι
Ανίκανο να διεκδικήσει τον Εαυτό του
Προκαλεί τη διαμάχη βοσκών
Καθένας με τη δική του λογικώτερη αλυσίδα.

Σαν το σκουλήκι εργάζεται αθέατα στο υπέδαφος
Επωμίζεται την ευφορία
Το σκάψιμο
Τη σπορά
Τη συγκομιδή
Την ετοιμασία
Δίχως νάχει πουθενά δικό του πηδάλιο

Πάντα με υπόδειξη
Με κέντρισμα
Με χειραγώγηση ευεργέτη ή δήμιου
Με συμβουλή
Τιμωρία
Αμοιβή
Φόβο
Ελπίδα

Γονάτισμα αντιμέτωπου με την αντίσταση τη ύλης
Για τούτο πραγματικό κι απλό σαν την ύλη.

*Από τη συλλογή “Το Λαύριο”, εκδόσεις “Ελεύθερος Τύπος” (χωρίς χρόνο έκδοσης, αλλά, μάλλον αρχές της δεκαετίας του 1980).