Μόνο ο δρόμος θα μας σώσει
απ’ αυτή τη μοναξιά
ο δρόμος, ο αγώνας κι οι ιδέες μας
Κι όταν έρθουν άλλα χρόνια
πιο σκληρά
πάλι ο δρόμος θα μας βγάλει
απ΄ τη μιζέρια μας
θα μας στύψει, θα μας ρίξει
θα σταθεί θριαμβευτής
να αγναντέψει τα συντρίμμια
αυτού που ήμασταν
Αλλά εμείς θα συνεχίζουμε
τις νύχτες
στον δρόμο επίμονα να τριγυρνάμε
μέσα στον λάθρο, στα λασπόνερα
από μάχες που τις χάσαμε
εκεί θα τσαλαβουτάμε
ζητιανεύοντας τη δόξα
και παράσημα
μες στη σποδό
Πιστοί στο δρόμο
που τα φεγγάρια μας γεμίζει
παραμένουμε
κι από σοκάκι σε σοκάκι
ικετεύουμε
να τα ξεχάσουμε όλα
να μην έχουμε άλλο παρελθόν
κι άλλες μάχης που τις χάσαμε
άλλα αδειανά φεγγάρια
τις νύχτες
Όρθιοι περπατάμε
με λάβαρο αξίες και κατορθώματα
ιδιωτικά
και δρασκελάμε τα στενά, τις λεωφόρους
έξω από στέκια γνώριμα
κοντοστεκόμαστε
μα όσο κι αν καρτερούμε
τώρα κλειστά, τώρα αδιαφορία
κι έτσι χασομεράμε και μοιράζουμε
σ’ άκοπες συντροφιές
την ώρα μας
Γιατί ο δρόμος δεν τελειώνει
μας συντροφεύει και μας ακολουθεί
σαν στήριγμα στον κάματο
της άδειας μας ρουτίνας
Εμπιστευόμαστε την τύχη μας
στα χέρια του
όμως ο δρόμος
τίποτα δεν έχει πια για μας
μονάχα περιπλάνηση

*Από τη συλλογή “Τριήμερο πάρτι στο Kemical Bunker”, Εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2023.