Ένας θάνατος είν’ ο θάνατος.
Άλλος θάνατος είν’ η άκρη της ύλης.
Κι άλλος θάνατος, ο λευκότερος
είν’ η άνοιξη της μη-ύλης.
Όποιος ακούει τον πρώτο θάνατο
πεθαίνει στ’΄αλήθεια.
Όποιος αγγίζει το δεύτερο θάνατο
ζει.
Μα εκείνος που φτάνει στον τρίτο θάνατο
μοιάζει νά ‘χει νικήσει·
άνοιξη, όχι το έαρ, αλλά
το ν’ ανοίγεις: το δρόμο
τς μη-ύλης

Ιούνιος ‘75