Ο Μάιλς περίμενε στην αποβάθρα,
με την τρομπέτα του σε τσάντα πλαστική.

Η Κυρία ήταν ψυχρή─
άνεμος μαστίγωνε τις γαρδένιες
που έκλεψα για τα μαλλιά της.

Σε άθλια κατάσταση και οι τρεις.

Κανένας δεν ερχόταν, έτσι ξεκίνησα να κωπηλατώ.

Δυσκολευόμουν─
στάσιμα νερά, μαιανδρική ροή…

Η πόλη στέναζε και σιγοέβραζε.
Κονσερβοκούτια στις όχθες σάμπως χειροπέδες…

Να μαστε στα ανοιχτά…

Όμως ο Μάιλς έβγαλε το κόρνο του
και έπαιξε.
Η Κυρία τραγούδησε.

Ένα αργό παραδοσιακό μπλουζ.

Το ρέμα μάς πήρε─
κόρνο, φωνή, ο ήχος, λάμνοντας, του νερού…

Δεν ξέρω πόσον καιρό αρμενίζαμε─

το σκαρί μας γεμάτο μουσική,
η νύχτα διάστικτη με άστρα.

Όταν ξύπνησα μπαίναμε στον ωκεανό,
ο ήλιος χαμηλά στο νερό
ζεστός σαν λαιμός,
χρυσός σαν τρομπέτα.

Κλάψαμε.

Ύστερα με έναν ύμνο εκτιναχθήκαμε.
Ουδέποτε υπήρξα τόσο ευτυχισμένος.

*Από τα “Ποιήματα για την Τζαζ”, μετάφραση Χ. Αγγελακόπουλος, εκδόσεις Bibliotheque 2019.