Lenore Kandel, Blues for Sister Sally / Μπλουζ για την Αδελφή Sally

I
moon-faced baby with cocaine arms
nineteen summers
nineteen lovers
novice of the junkie angel
lay sister of mankind penitent
sister in marijuana
sister in hashish
sister in morphine
against the bathroom grimy sink
pumping her arms full of life
(holy holy)
she bears the stigma (holy holy) of the raving christ
(holy holy)
holy needle
holy powder
holy vein
dear miss lovelorn: my sister makes it with a hunk
of glass do you think this is normal miss lovelorn
I DEMAND AN ANSWER!

II
weep
for my sister she walks with open veins
leaving her blood in the sewers of your cities
from east coast
to west coast
to nowhere
how shall we canonize our sister who is not
quite dead
who fornicates with strangers
who masturbates with needles
who is afraid of the dark and wears her long hair soft
and black
against her bloodless face

III
midnight and the room dream-green and hazy
we are all part of the collage
brother and sister, she leans against the wall
and he, slipping the needle in her painless arm
pale fingers (with love) against the pale arm

IV
children our afternoon is soft, we lean against
each other
our stash is in our elbows
our fix is in our heads
god is a junkie and he has sold salvation
for a week’s supply

Blues για την αδελφή Sally

Ι
φεγγαρόμορφο μωρό με χέρια κοκαΐνης
δεκαεννέα καλοκαίρια
δεκαεννέα εραστές
δόκιμη του άγγελου πρεζάκια
λαϊκή αδελφή της μετανοίας της ανθρωπότητας
αδελφή στη μαριχουάνα
αδελφή στο χασίς
αδελφή στη μορφίνη
στον βρώμικο νιπτήρα του μπάνιου
αντλώντας τα χέρια της γεμάτα ζωή
(άγιο άγιο)
φέρει το στίγμα (άγιο άγιο) του παραληρούντος Χριστού
(άγιο άγιο)
ιερή βελόνα
ιερή σκόνη
ιερή φλέβα
αγαπητή δεσποινίς ερωτοχτυπημένη: Η αδελφή μου το κάνει με ένα κομμάτι
γυαλί πιστεύετε ότι αυτό είναι φυσιολογικό δεσποινίς lovelorn
ΑΠΑΙΤΩ ΜΙΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ!

II
κλάψτε
για την αδελφή μου περπατάει με ανοιχτές φλέβες
αφήνοντας το αίμα της στους υπονόμους των πόλεών σας
από την ανατολική ακτή
στη δυτική ακτή
στο πουθενά
πώς θα αγιοποιήσουμε την αδελφή μας που δεν είναι
εντελώς νεκρή
που συνουσιάζεται με αγνώστους
που αυνανίζεται με βελόνες
που φοβάται το σκοτάδι και φοράει τα μακριά της μαλλιά μαλακά
και μαύρα
στο αναίμακτο πρόσωπό της

III
μεσάνυχτα και το δωμάτιο ονειροπράσινο και θολό
είμαστε όλοι μέρος του κολάζ
αδελφός και αδελφή, αυτή ακουμπάει στον τοίχο
και αυτός, γλιστράει τη βελόνα στο ανώδυνο χέρι της
χλωμά δάχτυλα (με αγάπη) πάνω στο χλωμό χέρι

IV
παιδιά το απόγευμά μας είναι μαλακό, ακουμπάμε ο ένας πάνω στον άλλο
η κρυψώνα μας είναι στους αγκώνες μας
η δόση μας είναι στο κεφάλι μας
ο θεός είναι πρεζόνι και έχει πουλήσει τη σωτηρία
για προμήθειες μιας εβδομάδας

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Leave a comment