Ή ΘΑ ΒΡΕΞΕΙ ΤΩΡΑ Ή ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΞΕΙ…
(Ποίημα παντός καιρού και panderma )

Σημειώσατε, κυρίες και κύριοι:

11 19 32 6 43 49 – 1
Είναι οι τυχεροί αριθμοί του επόμενου λόττο.

Εμένα ποσώς μ’ ενδιαφέρουνε τα λεφτά
Ούτε η τύχη αλλ’ ούτε κι’ ο λεγόμενος τίμιος μόχθος
Ούτε βεβαίως και το καπιταλιστιλίκι.

Είμαι περήφανος μεν αλλ’ ακατάδεκτος όχι:
Αν μου προσφέρατε τώρα ένα σάντουϊτς ή ένα άνθος θα το δεχόμουν.

Θέλω να ξέρετε:

Τ’ άνθη πολύ τα αγαπώ
Κι’ απ’ όλα τα άνθη πιο πολύ την Μαριάνθη
διότι – το λέει και σ’ ένα στίχο της: –

Μόνο από αυτούς (κάτι τύπους εννοεί σαν του λόγου μου) μπορούσα
να έχω αγαπηθεί / Μόνο από αυτούς ήξερα να αγαπιέμαι.

Πρέπει να ξέρετε:
Τα λεφτά δεν ξέρουν ούτε ν’ αγαπούν ούτε και ν’ αγαπιούνται.
Όσοι αγαπάτε τα λεφτά, εις μάτην τ’ αγαπάτε.

Αν βρέξει λεφτά, Μαριάνθη, να πάρουμε ομπρέλα.
Αν βρέξει αγάπη, Θεόδωρε, δεν χρειαζόμαστε ομπρέλα ας βραχούμε.

*

ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ

«Τσου ρε Λάκη!»
(Σιγά μη του αφιερώσω και ποίημα!)

Ένας Λάκης των Χάρβαρντς περνιέται για πρωθυπουργός
και χαριεντίζεται με κούκλες βιτρίνας
(δεν παρεξηγώ, κι’ εις Ουάσιγκτον χειρότερα απ’ ό,τι εν Αθήναις).
Ένας μεθύστακας περνάει για μεθύστακα μια κολώνα
και τσαμπουκαλεύεται μαζί της.
Κι’ εγώ περνάω τον κυρ πόλισμαν στο σταυροδρόμι για κολώνα
και κολλάω πάνω του την αγγελία μου:

Α’ κρατικό βραβείο ποιήσεως ανταλλάσσεται με μαντολίνο
(κατά προτίμησιν ελαφρώς σκεβρωμένο)

– για να σας δείχνω πώς πονώ!

*

ΘΑ ΤΟ ΠΑΡΕΙ Ο ΣΕΦΕΡΛΗΣ ΤΟ ΟΚΤΑΚΟΣΑΡΙ;

1.
Εγώ πιστεύω πρέπει να το πάρει. Όλοι πρέπει να το πάρουν, ανεξαιρέτως, κι’ όχι μόνον οι άνθρωποι της Τέχνης και του Πολιτισμού, όλοι, απ’ τον πρωθυπουργό ως και τον τελευταίο άστεγο. Χωρίς καμμιά προϋπόθεση και χωρίς χαρτούρες γραφειοκρατικές κλπ.
Ποιος δεν το αξίζει;
Ποιος θα το κρίνει άραγε αυτό;

2.
Κάτι πήρε τ’ αφτί μου σήμερα στο ράδιο για μια τηλεδιάσκεψη του Τσίπρα με εκπροσώπους της Τέχνης και του Πολιτισμού σχετικά με το θέμα. Καλή πρωτοβουλία. Με παραξένεψε είν’ αλήθεια τ’ ότι μεταξύ των τελευταίων ούτε εκπροσωπούνται ούτε κι’ ακούστηκε κάτι για τους ποιητές.
Μην ενοχλείσθε φίλοι μου.
Ο ποιητής δεν είναι επάγγελμα και μάλιστα πληττόμενο από την παρούσα κρίση.
Έχουμε τον τρόπο μας οι ποιητές να τα φέρνουμε βόλτα, άλλος νόμιμα άλλος λιγότερο νόμιμα.

3.
Προσωπικά, αν μου δίνανε το 800άρι εμένα, θα το έπαιρνα. είμαι ναι περήφανος μεν, αλλ’ ακατάδεχτος όχι.
Τί θα το ’κανα;
Τσιγάρα κι’ αλκοόλ! Ό,τι θέλω θα το ’κανα. Παιδί του Κοροβέση είμαι.

(*) Το “Μαντολίνο” είναι λίγο παλιότερο αλλά πάντα επίκαιρο. Το κομμάτι του Σεφερλή ίσως δεν είναι καν ποίημα αλλά είναι άκρως επίκαιρο (υπάρχουνε εξελίξεις αλλά μηδέν εις το πηλίκον…)