Come forth, you workers! 
Let the fires go cold— 
Let the iron spill out, out of the troughs— 
Let the iron run wild Like a red bramble on the floors—
Leave the mill and the foundry and the mine  
And the shrapnel lying on the wharves— 
Leave the desk and the shuttle and the loom—
Come, 
With your ashen lives, 
Your lives like dust in your hands.  

I call upon you, workers. 
It is not yet light 
But I beat upon your doors. 
You say you await the Dawn 
But I say you are the Dawn. 
Come, in your irresistible unspent force  
And make new light upon the mountains.  

You have turned deaf ears to others— 
Me you shall hear.  
Out of the mouths of turbines, 
Out of the turgid throats of engines, 
Over the whisling steam,  
You shall hear me shrilly piping.  
Your mills I shall enter like the wind,  
And blow upon your hearts, 
Kindling the slow fire.  

They think they have tamed you, workers— 
Beaten you to a tool 
To scoop up a hot honor 
Till it be cool— 
But out of the passion of the red frontiers 
A great flower trembles and burns and glows 
And each of its petals is a people.   

Come forth, you workers— 
Clinging to your stable 
And your wisp of warm straw— 
Let the fires grow cold, 
Let the iron spill out of the troughs, 
Let the iron run wild 
Like a red bramble on the floors . . .  

As our forefathers stood on the prairies  
So let us stand in a ring, 
Let us tear up their prisons like grass 
And beat them to barricades— 
Let us meet the fire of their guns 
With a greater fire, 
Till the birds shall fly to the mountains
For one safe bough. 

Αφυπνιστείτε

Βγείτε έξω, εργάτες!
Αφήστε τις φωτιές να παγώσουν…
Αφήστε το σίδερο να χυθεί, έξω από τις γούρνες…
Αφήστε το σίδερο να τρέξει σαν κόκκινο θάμνο στα πατώματα…
Αφήστε το μύλο, το χυτήριο και το ορυχείο…
Και τα θραύσματα να κείτονται στις αποβάθρες…
Αφήστε το γραφείο και τη σαΐτα και τον αργαλειό…
Ελάτε,
Με τις σταχτί ζωές σας,
τις ζωές σας σαν σκόνη στα χέρια σας.

Σας καλώ, εργάτες.
Δεν είναι ακόμα φως
Αλλά χτυπάω τις πόρτες σας.
Λέτε ότι περιμένετε την αυγή
Αλλά εγώ λέω ότι εσείς είστε η Αυγή.
Ελάτε, με την ακαταμάχητη αστείρευτη δύναμή σας
Και φτιάξε νέο φως στα βουνά.

Έχετε κλείσει τα αυτιά σας στους άλλους…
Εμένα θα με ακούσετε.
Από τα στόματα των τουρμπίνων,
Από τα πρησμένα λαρύγγια των μηχανών,
Πάνω από τον ατμό που σφυρίζει,
θα με ακούσετε να σφυρίζω.
Στους μύλους σας θα μπω σαν τον άνεμο,
και θα φυσήξω στις καρδιές σας,
ανάβοντας την αργή φωτιά.

Νομίζουν ότι σας εξημέρωσαν, εργάτες…
Σας έκαναν εργαλείο…
Για να μαζέψετε μια καυτή τιμή
Μέχρι να κρυώσει…
Αλλά από το πάθος των κόκκινων συνόρων…
Ένα μεγάλο λουλούδι τρέμει και καίγεται και λάμπει
Και κάθε πέταλο του είναι ένας λαός.

Βγείτε έξω, εργάτες…
Γαντζωμένοι στο στάβλο σας
και το ζεστό σας άχυρο…
Αφήστε τις φωτιές να κρυώσουν,
Αφήστε το σίδερο να χυθεί από τις γούρνες,
Αφήστε το σίδερο να τρέξει άγρια
σαν κόκκινη βάτα στα πατώματα…

Όπως οι πρόγονοί μας στέκονταν στα λιβάδια
Έτσι ας σταθούμε σε ένα δαχτυλίδι,
Ας σκίσουμε τις φυλακές τους σαν χορτάρι
Και να τους χτυπήσουμε σε οδοφράγματα…
Ας αντιμετωπίσουμε τα πυρά των όπλων τους
με μια μεγαλύτερη φωτιά,
Μέχρι τα πουλιά να πετάξουν στα βουνά
Για ένα ασφαλές κλαδί.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης