η αλήθεια είναι δύο
αναλογίσου την ευκαιρία και χτύπα
πόσα σύνορα επιστρέφουν την λέξη
πατρίδα
στην αγκαλιά ενός αγνώστου
η ακτή κι ο ορίζοντας
δεν είναι εύκολη υπόθεση
το καλό και το δίκαιο
το παιδί που θα μεγαλώσει
τον κόσμο
μέχρι να χωρέσει στα μάτια μου
υψώνω το δάχτυλο
την σιωπή μου να παραδεχτώ
μόνος μαζί
με τον φροντιστή της σκηνής
ποτέ δεν είμαστε αυτό που έρχεται
είμαστε πάντοτε αυτό που φεύγει
στην άκρη της γλώσσας
κρέμεται αυτό το χαζό αστείο
σαν σημαία καρφωμένη
στο ολόγιομο νέο φεγγάρι
To Koskino 