μπορώ να πω καθώς φαίνεται να κάθομαι
ακίνητος σ’ ένα τραπεζάκι σε μια φτωχική μικρή αυλή
ακολουθώντας με τον δείκτη του δεξιού μου χεριού
το χείλος ενός αδειασμένου φλιτζανιού
μπορώ να πω πως τους έχω γνωρίσει όλους
έναν προς έναν ξεχωριστά
ίσως στον κατάλληλο χρόνο που αναλογούσε
σε καθέναν από αυτούς
σε φαντασμαγορική ή σαρκική εκδοχή
σε νεανική ή γέρικη
σε νευρική ή σε νωθρή
“λιώμα” ή αδέκαστους

συγνώμη δεν μπορώ παρά να γελάσω λίγο
ακριβώς σε αυτό εδώ το σημείο
όχι δεν οφείλεται σε κάποιο αστείο που είπαν
που θυμήθηκα και θα μπορούσα να σου μεταφέρω

γαμώτο, δεν οφείλονται όλα όσα μου συμβαίνουν
δεν οφείλονται όλα σε αυτούς και μόνον σ’ αυτούς

είπα πως είμαι μια πόλη που επισκέπτονται
δεν είπα ποτέ πως ήμουν ναός λατρείας τους

και τώρα που σοβαρεύτηκα και θα με ρωτάς
για καθέναν απ’ αυτούς
μη νομίσεις πως με το που θα τους φιλοξενήσεις
θα αλαφρύνει τίποτε σε μένα ή σε σένα

αυτοί θα χτίζουν θα γκρεμίζουν
θα μας κάνουν όλο και πιο δυνατούς
χαράζοντάς μας παντού με γέλια και αίματα

αλίμονο! Εγώ σου μιλάω
και συ με περνάς σαν έναν απ’ αυτούς…

*Από το βιβλίο “πειροτεχνήματα – τεκμηριώσεις αιώνιων δευτερολέπτων”, έκδοση +τεχνία-, Ιούνης 2014.