Βλέπω όσα θα πω
και είναι σαν να βλέπω
ένα μαύρο ρούχο
σε ανάστερη νύχτα

η λύπη των ανθρώπων.

Ένα σύννεφο
μέσα στην ομίχλη
και μια τρύπα
μέσα σε μια άλλη τρύπα

τα σύννεφα πέφτουν
μέσα στην τρύπα του κόσμου
σαν άνθρωποι.

Και ξεχωρίζω την ντροπή
στη βασική στοιβάδα του δέρματος
πάνω σ’ όλα τα μάγουλα.

Ενδοκρινείς των δακρύων
οι άνθρωποι που βλέπω
στεγνώνουν
σε μια απλώστρα στην έρημο.

Η εικόνα σίγησε.

*Από τη συλλογή “Φυτά εσωτερικού χώρου”, Εκδόσεις Βακχικόν.