Αυτό το πρωί παγώνει το φως,
μόνο τα χέρια μου κινούνται.
Ένα μικρό, γλυκό χαμόγελο,
τα κλειδιά πεσμένα στο πάτωμα,
όλα ξαπλωμένα από την ίδια μεριά.
Σελίδες τσαλακωμένες,
δεν φταίω εγώ,
αλλόκοτη γραφή,
σαν δυόσμος που δεν θυμάται το στόμα σου.
Κανένας δεν βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση.
Όταν φτάσει αυτή η μέρα,
όταν τα πουλιά μαζευτούν,
γύρω από τα κτίρια που αγάπησες,
θα αρχίσει άλλη μια ιστορία,
ένα φωτεινό άρμα με λαμπάκια,
παρέλαση από φτερωτά μυρμήγκια,
μακρινό ταξίδι με πλοίο,
μαλλιά στον άνεμο.
Όταν γυρίσεις να με βρεις,
θα ‘χω σκορπιστεί στα δέντρα,
θα ‘μαι μια χούφτα χώμα,
θα εξατμιστώ ως τα σύννεφα,
θα σε περιμένω να έρθεις,
θα σε περιμένω να γυρίσεις,
θα σε περιμένω… στα σύννεφα.