Ενίσταμαι για την παύλα
στο μεσόφρυδο την κάθετη
που επιμένει να συνδέει την αρχή
με το επερχόμενο κάποτε τέλος
Όχι γιατί αρνούμαι το αναπόφευκτο
Αλλά γιατί συνήθως, μεταβάλλεται σε λύπη
Αφήνοντας στην μέσα φόδρα
κάτι το ανεξίτηλο
Όπως σταμάτησαν τα δευτερόλεπτα
στην τσέπη του παλτού
Λες και οι δείκτες στόμωσαν και συνωμότησαν
Για να βαραίνουν την ψυχή

Αν είχε πρόωρα φυτρώσει μέσα μας
λίγο χορτάρι εκεί στη χάσκουσα σχισμή
Η ώρα θερινή θα βλάσταινε στο πέτο
Το κίτρινο του φόβου μας
Θα ήταν καναρίνι.

*Από τη συλλογή “Συρτός στα τρία”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2023.