ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΞΥΛΙΝΟ ΦΕΡΕΤΡΟ

…πετάει ο αγέρας κουρελόχαρτα
για ελευθερία και ειρήνη.

Άδειοι οι δρόμοι (1986)
(Σταύρος και Μαρία Κουγιουμτζή,
Γιώργος Νταλάρας)

Πεθαίνει ο κόσμος
από τις ισραηλινές βόμβες
από ματαιωμένες εξεργέσεις
από την καθημερινή ανοησία
από τη φτώχεια,
πεθαίνει ο κόσμος
στη Γάζα
στα Τέμπη
στα εργατικά διαμερίσματα
στις απλήρωτες υπερωρίες.

Πεθαίνει ο κόσμος
πεθαίνω κι εγώ
κι η νέα γενιά θα με φτύνει
με τραγούδια τραπ
για βιασμούς και για όπλα
πάνω από το ξύλινο φέρετρο.
Ξέρω, κανείς δεν αγάπησε
τα ποιήματα μου
για την Επανάσταση και τον Έρωτα,
ούτε κι εγώ.

*

ΚΥΡΙΕ ΛΟΓΑΓΕ!

Κύριε λογαγέ
των ισραηλινών στρατευμάτων!
Με το μπουζούκι παρά πόδα
στέκομαι προσοχή,
ορκίζομαι
θα υπερασπίζω με πίστην και αφοσίωσιν,
μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματος μου
τον αμυντικό πόλεμο στη Γάζα.
Με τις νότες μου θα χαρίσω
λίγες στιγμές ξεκούρασης
στους στρατιώτες μας,
τίποτα δεν ζητώ
παρά μόνο
μια καλή αμοιβή
για τις υπηρεσίες μου.

*

ΜΕ ΤΟ ΟΠΛΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ

Με το όπλο στο χέρι
με το μαχαίρι στα δόντια
πεινασμένος, άγρυπνος
και γυμνός
θαμμένος στα χαλάσματα
αντιστέκεσαι.
Ψηλά στον ουρανό
τα κοράκια
υμνούν το τέλος
της αντίστασης,
γύπες προσμένουν
το θάνατο σου
χωρίς να νιώθουν
πως η αθάνατη ψυχή σου
έχει ήδη νικήσει,
τα άρματα μάχης
τις αερομεταφερόμενες ταξιαρχίες
τα βομβαρδιστικά
τις έξυπνες βόμβες.
Εκεί που χύθηκε
το αίμα σου
εκεί αναστήθηκε
η Παλαιστίνη.