στον Oσβάλντο Μπάγιερ

Τα δέντρα υποφέρουν από μοναξιά
όπως τα παγόβουνα και οι μέλισσες
που δεν μπορούν να επιστρέψουν στις κυψέλες.
Η βαθύτερη προέλευση της συνείδησης
μου λέει να τρέξω μήπως κι εγώ τη γλιτώσω
από τη θλιβερή ύαινα που δεν κοιμάται ποτέ.
Απομακρύνομαι από τον κυκλοφορικό θόρυβο.
Τα φαντάσματα των βουνών μου δείχνουν τον δρόμο
και την ειρήνη των άγριων πραγμάτων.
Ενθουσιάζομαι την ίδια ώρα
που το σκουλήκι της απελπισίας
κλαίει στις αποσκευές μου.
Ούτε να το φιλήσω μπορώ.
Οι ειδικοί αναλύουν τον μεταβατικό τόπο,
μα εγώ βρίσκω τον τρόπο να χτίζω φωλιές μες στον χειμώνα.
Οι αριθμομηχανές των επιστημόνων
ασθμαίνοντας ακολουθούν ό,τι παρεκκλίνει,
ηχογραφούν τον παλμό του βυθού της καρδιάς
και είναι οι ίδιοι που καταγράφουν
τα ερωτικά καλέσματα πουλιών
που πρόκειται να εξαφανιστούν.
Χάνομαι αθόρυβα υιοθετώντας την τεχνική
των χιονονιφάδων. Κανείς δεν με βρίσκει.