Τα βράδια μπορώ να γράψω τις πιο μελωδικές
κραυγές
σε ένα κομμάτι χαρτί
αυτές που στον ύπνο μου
αγαλλιάζουν την ψυχή
και στον ξύπνιο κουρνιάζουν δίπλα στην
συνείδηση

είναι κι αυτή μια ακόμη γαμημένη μέρα
η σημερινή
πηγάδι κι ανεμοδαρμένο δέντρο
που φουντώνει μέσα απ’ τις έγνοιες
και μ’ οδηγεί στο αποκορύφωμα ενός θρόνου
από τον οποίον τόσο εύκολα με ένα άγγιγμα
θα πέσω
πρέπει να μάχεσαι κάθε μέρα
μου είπαν
μα και γι’ αυτό χρειάζεσαι να κατοχυρώσεις
όλα σου τα σπαθιά
που το καθένα έχει λαβή ασήκωτη
σε πληγώνει κάθε που το σηκώνεις
ενάντια στους δύσκολους καιρούς
ακραιφνής να δείχνεις μπρος τον χρόνο
οι αιώνες να σε ικετεύουν γονατισμένοι
και μέσα από την αστείρευτή σου παρουσία
να τους αγριεύεις
μαγεία
αυθεντική λατρεία να κάνεις τον θάνατο σου

δεν μπορώ να σκαρφαλώνω στο φεγγάρι απόψε
αλλά αυτό αναβοσβήνει
χάνεται
κι ύστερα γίνεται θεά
πλασμένη από φως, λίμνες και χλέπες
γιατί με πυροβολείς όταν σε κοιτώ;
Δε σε μέμφομαι
απλώς πάρε το μαχαίρι μου
και δώσε μου το χέρι σου να λαβώσω
ό,τι έχει μείνει
αν έχει μείνει
ζωντανό. –

*Από τη συλλογή “Ποίηση Συνελεύσεων”, Γιάννινα, Φλεβάρης 2021.