Γνώρισα την Ιεριχώ,
είχα κι εγώ τη δική μου Παλαιστίνη,
τα τείχη του φρενοκομείου
.ήταν τα τείχη της Ιεριχούς
κι ένας μολυσμένος νερόλακκος
μας είχε βαφτίσει όλους.
Εκεί μέσα ήμασταν Εβραίοι
και οι Φαρισαίοι βρίσκονταν ψηλά
και ήταν κι ο Μεσσίας
.σαστισμένος μες στο πλήθος:
ένας τρελός που ούρλιαζε στον Ουρανό
.όλη του την αγάπη για τον Θεό.
.
Όλοι εμείς, κοπάδι ασκητών
ήμασταν σαν τα πουλιά
.και κάθε τόσο ένα δίχτυ
σκοτεινό μάς φυλάκιζε
μα πορευόμασταν προς τη λειτουργία,
τη λειτουργία τού Κυρίου
και Σωτήρα μας Χριστού.
.
Πλυθήκαμε και θαφτήκαμε,
ευωδιάζαμε λιβάνι.
.Και, μετά, όταν αγαπούσαμε
μας έκαναν ηλεκτροσόκ
γιατί, λέγαν, ένας τρελός
δεν μπορεί κανέναν ν’ αγαπήσει.
.
Μα μια μέρα μέσ’ από το μνήμα
αναστήθηκα κι εγώ
και όπως ο Ιησούς κι εγώ
είχα τη δική μου νεκρανάσταση,
όμως δεν ανέβηκα στους ουρανούς
κατέβηκα στην κόλαση
απ’ όπου ξανακοιτάζω έκπληκτη
.τα τείχη της αρχαίας Ιεριχούς.

*Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου
**Από το “Χτες Βράδυ Ήταν Έρωτας”, εκδ. 24 γράμματα