στους θρύλους μας ο ήλιος έχει δόντια χαλασμένα

Ο Ιεβούς ήλιος περιπλανώμενος ριγεί στις σπάνιες βροχές μας
σκαρφαλώνοντας λόφους με δρόμους διπλής κατεύθυνσης
λέει:

νυχτερινή τρυφερότητα γι’ αυτούς που τρώνε
αγκάθια τα μάτια των βεδουίνων γυναικών
βασανισμένα βάθη κρατήρων. Υπάρχουν
γυναίκες σώματα σφυροκοπημένα από έναν εχθρό που
ακόμα γλείφει τις μπότες των πρώην
εκτελεστών του. Δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε το ίδιο.
Η Παλαιστίνη είναι μια χώρα σπαρμένη με μάτια
που αρνούνται να σφαλίσουν.

Η Ιερουσαλήμ δεν είναι η πόλη του Δαβίδ
η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη του Ιεβούς

Σκόνη στο σιτάρι και
νεκροταφείο τα πρωινά!

ύστερα απ’ τη δοκιμασία της απώλειας μνήμης
η κόμη του ήλιου φέρνει μια
δίψα που το καθάριο νερό θα σβήσει…
ω κοσμικά εξογκώματα καθαρίστε
τα βουνά μας από άμμο ώστε οι άντρες του
αύριο να περπατήσουν πάνω στον ροζ γρανίτη
να πιουν
το μαύρο σιντριβάνι
αυτό το σώμα γεμάτο τρύπες καμένο
απ’ το θειάφι ανοιγμένο απ’ το μαγγάνιο πληγές
στο στόμα του και πετρέλαιο για τα
φιλιά του

πρόσφυγας δίχως καταφύγιο

Φέρνω τους αρχαίους θεούς
κολυμβητές κοσμικών ρευμάτων
πέτρες πάνω στις οποίες θα συρθούν φεγγάρια
πνεύματα φύλακες τεχνίτες

Φέρνω τους νέους θεούς
από σάρκα φτιαγμένους
το μέλλον ανοιχτό
την ανάσταση των φτωχών
απελευθέρωση ελευθερία απελευθέρωση
είμαι νομάς από ένα σύμπαν σεπτό

(…και προσφέραμε τον θάνατό του για να
κινηθεί ο ήλιος…)

στις άνυδρες χώρες μας η βροχή
αιώνια φτιαγμένη από σφαίρες.

*Από το βιβλίο “Αραβίδες ντίβες – Ανθολογία σύγχρονης αραβο-αμερικανικής ποίησης”, Εκδόσεις Τεφλόν 2021.