ΤΟ Ε ΤΟΥ ΕΜΕΙΣ: ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (ΘΗΛ.)

“Δεν πεθαίνεις. Το όνομά σου γίνεται σύμβολο”
(Επιγραφή στον τάφο της Τίνα Μάχζα Αμίνι)

Ο όλεθρος ματώνει τον ουρανό πέρα ως πέρα
Τα μάτια μας μαύρα στο χρώμα του τυφλού πένθους
Βουτάμε τους χτύπους της καρδιάς μας στο κόκκινο

Ο θάνατος μας φοβάται
Ο πόνος αναβλύζει από τις φλέβες μας
Η οργή ξεριζώνει σφαίρες απ΄τα κορμιά μας

”Να μας φοβάστε!” ”Να μας φοβάστε!”
“Είμαστε μια γροθιά!”
Τα λαρύγγια μας σας κόβουν τ’ αυτιά

Το μαύρο μου χρώμα ξυπνάει το Ε στο σώμα της Επανάστασης
Το κόκκινο το δικό σου της χαϊδεύει το δέρμα
Θα κοιμηθούμε σε νεκροταφεία προσφύγων, όμως
Δεν θα πεθάνουμε ποτέ.

*

ΟΙ ΦΛΕΒΕΣ

Εμπιστεύσου μου τις φλέβες σου!
Θα τις τυλίξω γύρω απ’ το λαιμό μου
Θα βάψω τα χείλη μου με το αίμα σου
Θα καλλωπιστώ
Θα χυθώ στα ξερά ποτάμια που εγκατέλειψαν τα κέντρα των πόλεων

Η φρικαλεότητα του Νοέμβρη έκανε το δέρμα του κρανίου μου να σκάσει
Πού έχω κρύψει τις αναμνήσεις μας;
Δεν θυμάμαι πια
Απ’ το στέρνο σου τρέχουν ούρα πάνω στο ορατές φλέβες της καρδιάς σου
“Προς τα πού απέδρασαν οι αληθινοί αριθμοί;” με ρωτάς

Πρέπει να τρως κρέας
Σου στέλνω σπαράγματα του κορμιού μου
Στα δάχτυλά σου το κρασί κλαίει
Μεταμορφωμένο σε άλογο,
το λαρύγγι μου τρομάζει
“Αχ, είσαι το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου!”
μου ψιθυρίζεις στο αυτί
τραβώντας το μαχαίρι
για να σφάξεις το θύμα σου

*

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Το “εγώ” μου πραγματώνεται
μέσα
στον ύπνο του χρόνου

Το νεογέννητο των γειτόνων
φτύνει το βυζί
της μάνας του
στον δρόμο
για το αστυνομικό τμήμα

Η φωνή
ιδρώνει
στις εφτά το βράδυ

Το κρανίο
φτερνίζεται,
εκκρίνει μπλε ακτίνες

Κανείς δεν θα φροντίσει για το πρωινό ξύπνημα

Άθικτη,
η νύχτα παραμένει.

*Τα ποιήματα αυτιά δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό ΄’Τεφλόν”, Τεύχος 32, Χειμώνας-Άνοιξη 2025. Μετάφραση: Δήμητρα Λ. Νικολοπούλου.