Θά τό κρατήσω ὅσο μπορέσω τοῦτο τό δωμάτιο
εἶναι στιγμές πού δέν τό βρίσκουν οἱ καιροί
κι ὁ ποταμός Μεκόγκ πού μέ ἀνακρίνει.
Ὁ πόλεμος δέν μοῦ πῆρε τίποτα
ἔχασα τή ζωή μου ἐν εἰρήνη
άλλάζοντας καταφύγια
ἔμαθα τον ἀποχαιρετισμό σ’ ὅλες τίς γλώσσες.
Ξέρω
τή λευτεριά δέν τήν κερδίζεις φεύγοντας
οὔτε γυρίζοντας τόν διακόπτη σβήνοντας τό μυαλό
τά δάση πού κρυβόμαστε αὔριο θά πιάσουνε φωτιά
καί μεῖς θα βγοῦμε κλαίγοντας ἔξω ἀπό τοῦτες τίς σελίδες
– ὅσοι θά ζἠσουνε θά ζήσουν ἔξω ἀπ΄τίς σπηλιές.
Ὅμως ἀπόψε
θά τό κρατήσω ὅσο μπορέσω τοῦτο τό δωμάτιο
βάλε τό ξυπνητήρι στίς ἑφτά
πάνω στό δέρμα σου παραμιλάει τό νερό
πάνω στά χείλια σου πεθαίνουν ὅλες μου οἱ λέξεις.
θά τό κρατήσω ὅσο μπορέσω τοῦτο τό δωμάτιο
(… κι ἄν κἀπου κάπου ἀνατριχιάζουν οἱ κουρτίνες
δέν εἶν’ ἀγέρας ἀπ΄τά περασμένα
τό φῶς εἶναι μονάχα
καί τῆς αὐγῆς τά ξαφνικά πουλιά…).
*”Υπό ξένην σημαία, Ποιήματα 1967-1987).
To Koskino 
Συμβολισμος που αναζητει, εμπνεομενος, αλλα, και, εμπνεοντας, του στοχασμου το μονοπατι, δια του οποιου στην κριτικη, αφευκτως, αποληγει. Συμβολισμος, που, δεν λησμονει, να εκθειασει την πιο ευκολη – χειροπιαστη – κραυγαλεα μορφη ΑΛΗΘΕΙΑΣ ( Ο ΤΟΝΟς ΣΤΟ Ι ), ΓΡΑΦΟΝΤΑς: —– πάνω στό δέρμα σου παραμιλάει τό νερό
πάνω στά χείλια σου πεθαίνουν ὅλες μου οἱ λέξεις. —– Συμβολισμος επαμφοτεριζων μεταξυ αισθησεως και πνευματος, με τελικη, αδιαφιλονικητη ισχυ – διπλη νικη της αισθησεως, η οποια, οχι μονο το πνευμα δημιουργει, αλλα, και, το αναδεικνυει, εκλεπτυνοντας αυτο, οταν, —- οι κουρτινες ανατριχιαζουν απο της αυγης το φως, απ’ της αυγης τα πουλια τα πρωτογνωρα! —-
Συμβολισμος που αναζητει, εμπνεομενος, αλλα, και, εμπνεοντας, του στοχασμου το μονοπατι, δια του οποιου στην κριτικη, αφευκτως, αποληγει. Συμβολισμος, που, δεν λησμονει, να εκθειασει την πιο ευκολη – χειροπιαστη – κραυγαλεα μορφη ΑΛΗΘΕΙΑΣ, ( Ο ΤΟΝΟς ΣΤΟ Ι ), εκεινη της αισθησεως, γραφοντας: —– πάνω στό δέρμα σου παραμιλάει τό νερό
πάνω στά χείλια σου πεθαίνουν ὅλες μου οἱ λέξεις. —– Συμβολισμος επαμφοτεριζων μεταξυ αισθησεως και πνευματος, με τελικη, αδιαφιλονικητη ισχυ – διπλη νικη της αισθησεως, η οποια, οχι μονο το πνευμα δημιουργει, αλλα, και, το αναδεικνυει, εκλεπτυνοντας αυτο, οταν, —- οι κουρτινες ανατριχιαζουν απο της αυγης το φως, απ’ της αυγης τα πουλια τα πρωτογνωρα! —-