Αντεργκράουντ

Ο ομφάλιος λώρος ανάμεσά τους, κεραυνός
δεν υπάρχει να τον κόψει. Στέρνο πικρό από καταστροφές
ηφαίστειο καρβουνιασμένο! Μένουν μαζί χωρίς ανθούς, ούτ’
ένα δώρο. Ο έρωτας είναι ανθρωπινός πιότερο από τη
σάρκα και και βαρύς για να τον σηκώσεις. Δεν θέλει
τον πολλαπλασιασμό και δεν είναι θρυλικός. Του λέει:
Κάνε με ό,τι θες. Μα αν τραβήξεις με τα χέρια σου έναν ζευγά
βοδιών, τότε πάλεψε μ’ αυτά.

*

Ad libitum

Η κάμαρα του ρεαλισμού
νά τη! Εδώ. Υποσκάπτει και ανοίγει
σχισμές με το σιδερένιο εργαλείο που συμπιέζει
μέσα έξω, μέχρι να λάβει το κονίαμα.
Όλα νομίμως και εγγράφως – τα γραπτά μένουν-
και το άπειρο καλά κρατεί! Ύστερα γονατίζω στο
πάτωμα, στο
κλουβί έχει ακόμα ένα έρμαιο
του Θεού. Ποτέ δεν του ξεδιψά αρκετά
το σιρόπι και η σάλτσα· δεν σκέφτεται
το αύριο.
(Εκείνη ήθελε έναν έρωτα
αμόρφωτο, επειδή εκεί είναι τα όρια
που βόσκει η συνείδηση των βιβλίων.)

*Από το βιβλίο “Οι καλύτερες μου φλέβες – Σύγχρονοι Ιταλοί ποιητές”, Εκδόσεις 24 γράμματα, 20920. Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου.