Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον

Αντανάκλαση του μύθου
στα ξεριζωμένα χώματα
πού ‘πάμε πως εδώ θά ‘ναι
η πατρίδα
αγγίζοντας απαλά,
τα χνώτα μας απόδειξη της παρουσίας.
Σαν την ζωή που φεύγει
αδύνατη η γραφή να δώσει
έδωσε πάει’

*

Τρία ποιήματα

Ι. Αν κάτι έχω
είναι που δεν θέλω ή δεν μπορώ.
Απ’ όλα πιο πολύ
η αμφιβολία με τρομάζει.
Είναι το ή, το διαζευκτικό,
που με την ζωή μας παίζει.

ΙΙ. Εκείνες οι μέρες οι φευγάτες
άφησαν σε μας ένα χρέος
που μάταια το φορτωθήκαμε
μη ξέροντας ούτε από κουμάντο
ούτε από κουβάλημα,
έτοιμοι, πάντα έτοιμοι,
με την πρώτη ευκαιρία
σε άλλες πλάτες να το ρίξουμε.
Οι μέρες οι φευγάτες
δεν υπάρχουν.
Οι άνθρωποι πάντα φεύγουν.

ΙΙΙ. Υπάρχουν νύχτες
που δεν μπορείς
μια κουβέντα να βρεις,
να μιλήσεις
ή να γράψεις
κάτι έστω τοσοδούλι.
Η εγκατάλειψη που νιώθεις
σαν εκπόρθηση ό,τι πιο ιερού
και να σκέφτεσαι
πως δεν έχει μείνει
ούτε μια κουβέντα, ούτε ένα τοσοδούλι
έστω για να λεηλατηθεί…

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Προσωπείο”, τεύχος 3, Άνοιξη 1988.