Τα καημένα τα ξερόχορτα
να τα ‘πιανα κουβέντα να τα ρωτήσω
αν ξέρουν πως είναι ξερόχορτα
Πού ονειρεύονταν να φτάσουν
όταν ήταν ακόμα σπόροι στο στόμα του αέρα
αν τους αρέσει εκεί που είναι
αν έχουν άγχος θανάτου
αν αισθάνονται μειονεκτικά
που δεν έγραψαν βιβλία
που δεν απήγγειλαν ποιήματα
που δεν έκαναν καριέρα
που δεν έχτισαν κάποιο προφίλ
αν ζηλεύουν αν ντρέπονται
αν τ’ αρνήθηκαν αν επαναστάτησαν
εναντίον της κοινωνίας των ξερόχορτων
αν ερωτεύτηκαν μέχρι θανάτου
αν σύρθηκαν μέχρι την άκρη των γκρεμών
αν έπεσαν μέσα
αν θέλησαν ποτέ να ήταν κάτι άλλο
από ξερόχορτα
ή ήταν το μόνο που άντεχαν.
*Από τη συλλογή “Σάλος μαγνήτης”, Εκδόσεις Φαρφουλάς.
To Koskino 
Και εδω παλι η ανθρωπινη δυστυχια – διαστροφη αυθαδιαζει, ειρωνευομενη τα ξεροχορτα, μηπως και αντεξει, διασκεδαζοντας, παρηγορωντας, δικαιολογωντας την αθλιοτητα της, υποτιμωντας τα ξεροχορτα, λεγοντας, οτι, το να ειναι ξεροχορτα, ειναι το μονο που θα αντεχαν. Ενω ο αθλιος ανθρωπος αντεχει, υπερηφανευομενος, — ετσι κυρια Νικολαου; — για τις καταστροφες που εχει προξενησει, τοσο στο ανθρωπινο ειδος του οσο και στο ζωικο βασιλειο και γενικοτερα στον πλανητη! Σας ενοχλησαν και σας ενοχλουν ολα οσα δεν ειναι ανθρωπος – ανθρωπινα, διοτι σας θυμιζουν δια της διαφορετικοτητας τους, την ανθρωπινη αθλιοτητα – αδυναμια – μειονεξια – καχεξια εναντι των. Δεν θελετε να γνωριζετε την παταγωδη αποτυχια του ανθρωπινου ειδους, γιατι δεν εισθε σε θεση, ουτε να ακουσετε την αρχικη σημαντικη αιτια της αποτυχιας του!