συναντηθήκαμε στο τηγάνι
με τα ψάρια και τα περιστέρια

φλέβα την φλέβα φύγαμε
μακριά προς την αθωότητα

ανεβήκαμε ψηλά ως το στήθος της
κι ήπιαμε από το γάλα της

τρίζανε τα δάκρυα μας – χράτσα, χρουτς
κάτω από τις βάρκες μας

σκύψαμε και σηκώσαμε κάνα δυο
από το πλουμιστό της μάγουλο

τα ρίξαμε βαθιά μέσα στην κοιλιά μας
για παν ενδεχόμενο

ακούγαμε τον αέρα να φυσάει
μέσα από τα ψηλά γερτά βιβλία

κοιτούσαμε το παραμύθι
να παραδίνεται στα φύλλα τους

βγήκαμε έπειτα, ξανά, στην πλάτη
του αστείου και του ξεπεσμού

κοιταχτήκαμε για μια στιγμή στην ελευθερί
του πορτοκαλί απογεύματος

και τραβήξαμε για το πανεπιστήμιο
να γελάσουμε με τους νεκρούς μας φίλους

δεν θα αργούσε να αστράψει
κάτι σαν χρόνος στις παλάμες μας

*Από εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/2025/04/04/8626/#like-8626