θέλω να γίνω .άνθρωπος για σένα
να αναπνέω κανονικά όταν με φιλάς
να είμαι ο κύριος της φωνής μου όταν σου μιλώ
να μπορώ να κοιμάμαι μαζί σου
να ντύνω τα μάτια μου
να μην κρυώνουν όταν δεν με κοιτάς
να είναι η καρδιά μου από αίμα και στη θέση της
να μην κοχλάζει παράνοια στ’ αυτιά

τις καμπάνες, τις καμπάνες σκέψου!

θέλω να γίνω .άνθρωπος για σένα
ναι, το θέλω πολύ

μα φοβάμαι πως αν γίνω
το φεγγάρι δεν θα είναι επικίνδυνο
κι εσύ δεν θα το αγαπάς

*

έκανε τον πεθαμένο στη θάλασσα
εγώ μακροβούτια από κάτω
ήξερε πως δεν είχα αναπνοή
κι εγώ το ήξερα
χτυπούσα το κεφάλι μου στο πιο όμορφο φέρετρο
που ήταν η πλάτη του, οι γλουτοί του, τα χέρια του

ο πεθαμένος μου δεν θα πεθάνει ποτέ

είμαι ευτυχισμένη γιατί το ξέρω
κι επειδή το ξέρω κάνω την ευτυχία μου συντρίμμια
κι επειδή το ξέρω ασελγώ επάνω της

μια μέρα θα τον σκοτώσω
μαζί και τη θάλασσα
για να μην αναπολώ τον πεθαμένο μου
που δεν θα πεθάνει ποτέ

*

είναι το βλέμμα, είναι και η απουσία του
σε κάθε περίπτωση εγώ εκτίω την ποινή του

*

ο τρελός ανακατεύεται με το πλήθος
και σαν επιθανάτια κραυγή φωνάζει
ΕΖΗΣΑ ΕΖΗΣΑ!
το πλήθος σπάει

έχει ήδη συμβεί
βγαίνω στο μπαλκόνι για να δω μόνο το αστέρι
Εξακολουθεί να του γελάει

*“Στόμα βροχερό”, Εκδόσεις Σμίλη, 2023.