Μας απειλούν.
Λένε πως θα μας πάρουν και τη νύχτα.
Πως θα ξορκίσουν το μυστηριακό της πέπλο.
Πως το σκοτάδι θα γεμίσουν φως.
Τους κοιτώ με απορία
Όταν κουρδίζουν τα ρολόγια στην καρδιά τους
Όταν τυλίγουν με πλαστικό τα συναισθήματα τους.
Όταν κυριολεκτούν την στιγμή που όλα γύρω
ανθίζουν.
Αλίμονο, αγάπησα τις φωνές που τραντάζουν το σύμπαν.
Τις αγκαλιές που γεννούν τα αστέρια
Και εσένα.
Ας απειλούν όσο θέλουν.
Δεν θα νιώσουν άλλωστε ποτέ
Το φίλημα του φεγγαριού στο μέτωπό τους.

*

Όλες μου οι αστοχίες, μούστος
που τη ζωή ωριμάζει
σε δρύινο βαρέλι.
Τις νύχτες, γλεντώ τα λάθη μου’
σχεδιάζοντας τα αυριανά.
Σκοντάφτοντας άλλωστε
από το ένα στο άλλο
έφτασα εδώ.
Λέω να συνεχίσω έτσι.
Τα δευτερόλεπτα καμπυλώνουν
τυλίγοντας το φεγγάρι.
Τα χείλη της πιο μακριά΄από αυτό,
και τώρα που δεν έχει γυρισμό
μοσχοβολάνε στίχοι ποιητών
στο ποτήρι μου.
Γύρεψα στην ζωή την έκσταση
και πίστεψα κάθε μου λάθος
σε όλη του την έκταση