Εντέλα Ταμπάκου, Είμαι μια φιάλη μελανιού

είμαι μια φιάλη μελανιού γραφής
μικρή
Πεπλατυσμένη
με πάτο φαρδύ και στόμα στενό
γεμάτη μαύρο μελάνι
λίγο παχύρρευστο
και με τη μυρωδιά παλιών καιρών
εν αναμονή της ελπίδας
είμαι φτερό
που βίαια το μάδησε
γαλήνιο πουλί
και ακονίστηκε ένα βράδυ
μ’ ένα ξυράφι
προς τις φλέβες σπλαχνικό

*

Φλουράνς Ίλια, Dalbania

Σε διαφορετικούς καιρούς
δεν είμαστε οι ίδιοι αναγνώστες
δεν είμαστε οι ίδιοι
που ήμασταν πριν από 24 μεταφορές

Πώς θα ήταν οι ζωές μας αν δεν υπήρχε
το γλυκό πουλί του παράδοξου;

Εκεί όλα τα ρήματα φωλιάζουν
για όσους αγαπούν τη φωλιά
follement

Σαν σε νησί
η ανθρώπινη παρουσία
μοιάζει με θαύμα
Ανάμεσα στα θηρία και τις ακτές
στιγμή βιολοντσέλου
χιόνι απάτητο
φύλλο λευκό

“Όλοι νοικάρηδες είμαστε
σ’ αυτή τη τη γη, Πηνελόπη μου,
μ’ ένα κιλό μέλλον
στη σακούλα με τα τρόφιμα”

*Τα ποιήματα περιλαμβάνονται σε αφιέρωμα του περιοδικού “Τεφλόν” για τη σύγχρονη αλβανική ποίηση, στο τεύχος 32, Χειμώνας – άνοιξη 2025.