Ο Φλεβάρης ετούτος
δεν είναι σαν τους άλλους
Απολεπίζεται
αποστειρώνεται μετά
δείχνει τα δόντια του στιλπνά και πεντακάθαρα
βγάζει τα ρούχα του όλα
τα κρεμάει στο σύρμα της αλήθειας
και αναλύει κάθε απόγευμα το DNA της θολής του ύπαρξης
Απογοήτευση!
Ετούτος ο Φλεβάρης
δεν είναι σαν τους άλλους

Γιατί ασχολούμαι όμως μαζί του;
Γιατί του γράφω στίχους;
Γιατί τον αγγίζω
με γάντια τραχιά
Γιατί σαν τον κοιτάζω κατάματα
ο οισοφάγος μου συσπάται από έναν απροσδιόριστο πανικό;
Αναρωτιέμαι
Τόσα σπασμένα ποιήματα
τόσοι σπασμένοι άνθρωποι
τόσες σπασμένες ψυχές
Γιατί;

Παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζει να ανασαίνει
συνεχίζει να βαδίζει
με ατσάλινα υποδήματα
ανθεκτικά
άφθορα
απρόσβλητα -θαρρείς-
από το οξύ του θανάτου

Κι εμείς;
Όλοι εμείς που αμφισβητούμε κάθε στιγμή
την παντοδυναμία της
πώς αντέχουμε να γράφουμε στίχους φθαρτούς
και να βαφτίζουμε τις κραυγές μας ποίηση;
Πώς;

Ο Φλεβάρης ετούτος
δεν μοιάζει με κανέναν άλλον
Ρίχνει σκοινί στον πάτο του Άδη
και ατάραχος
αλιεύει κάθε φωτεινό σκοτάδι που τσιμπάει το φτηνό του δόλωμα
Κι εγώ απολύτως ενσυνείδητα
σκοτώνω με κάθε μου στίχο
την αλλόκοτη ψαριά του
και δεν ντρέπομαι να δηλώνω ένοχη
για τον φόνο αυτό…

*Από τη συλλογή “Αξόδευτο φως” 2019-2020.