Αποσπάσματα Ρέμβης και Μοναξιάς

1.

Δυνάμωνε ο πελαγίσιος άνεμος…

Τα μακρινά πρόσωπα
οι σπίθες που άναβαν
να ‘ταν να τα κρατήσουμε
για μια στιγμή
μόνο για μια στιγμή

Να φυλακίσουμε
τις πεταλούδες των ξανθών μαλλιών
τα μάτια
με τα γιασεμιά του ύπνου
μόνο για μια στιγμή.

Όλο και φεύγουν οι φωνές
τα βήματα
τα μακρινά πρόσωπα
τα μάτια
με τα γιασεμιά του ύπνου…

2.

Μακριά απ’ τον ήλιο
πίσ’ απ΄τον ήλιο
από το φράχτη έξω
απ’ τις ανασαμιές των λουλουδιών
μακριά.

Οι αποσκευές κλειστές
ερμητικά
πια
για να μην ανοίξουν
άδειος ο σταθμός…

Δεν έχουν μάτια οι απουσίες
χέρια
δεν έχουν καρδιά.

3.

Έμεναν πίσω
δε μας φώναζαν
δε λαχταρούσαμε να πάμε
πια
σιμά τους.

Απόμακρα
όπως τα χιόνια
σε κορφές απάτητες
κι εμείς
δεμένοι με το καλοκαίρι εκείνο…

Έμεναν πίσω
δεν ξανάφερναν οι δρόμοι
εκείνη
εκείνος
ο άλλος
πρόσωπα πολλά…

Η μνήμη δεν αντέχει στον καιρό.

*Από το βιβλίο “Ποιήματα 1944-1964”, Εκδόσεις Πλέθρον, 1988.