Ακρυλικά

Πατούσαμε τότε
πάνω σ’ αφράτη σαντιγί
που άφησε στον ουρανό
ένα μόλις διερχόμενο αεροπλάνο.
Γελούσες.
Έδειχνες τις ριγέ τέντες
τα μπαλόνια το συντριβάνι.
Μύριζε ροδόνερο γιασεμί μαστίχα.
Σε ποτήρια θολά κοιτούσαμε
το βυθισμένο υποβρύχιο..

Πέρασαν χρόνια
σκοτεινά
πολύχρωμα
τα πινέλα δε μας λείψανε.

Κάθε που βάζω κόκκινο κραγιόν
αναρωτιέμαι
πού πήγε όλο αυτό το άσπρο.

*

Φωνολογία

1
Συνήθιζα ν’ ακούω στ’ όνομά σου
γυρίζοντας αυθόρμητα από την πρώτη συλλαβή.

2
Μπέρδευα συχνά τα διπλά σύμφωνα
δεν άντεχα τα δυο ν’ ακούγονται ένα.

3
Όταν μου απαγόρευσες τα φωνήεντα
έφτιαξα τραγούδια σιωπηλά με σίγμα συριστικό.

4
Έχεις τη βραχνάδα του ανθρώπου
που σκέφτεται πολύ
πριν ανοίξει το στόμα του,
είπες.

5
Αρθρώθηκα δίπλα στη θάλασσα
με μια κάποια καθυστέρηση
από γη και δυο παλλόμενα ρο.

*

Η νύφη

Γυμνόστηθη γελώντας
στάθηκε στο βατήρα
πιο έτοιμη από ποτέ
να βουτήξει επιτέλους
στην πήλινη γαβάθα
με το πηχτό ρυζόγαλο.

*Από τη συλλογή “τρύπα στο πάτωμα”, εκδόσεις των άλλων, 2021.