Είναι η καρδιά μου
το εκστατικότερο καστανό μάτι.
Τα δάκρυα στέρεψαν,
τα φτερά μου πια δεν με ζυγιάζουνε,
σ᾿ όλα μου τα βουνά
δε βρίσκω πια ούτε πηγή,
ούτε δέντρου φυλλωσιά,
ούτε νύχτα δε βρίσκω
απάνω στα βουνά μου,
είναι πάντα μέρα.
Κάνουμε την ποίησή μας στο χαρτί,
γιατί χάσαμε στη ζωή
τον οίστρο κάποιου λυρικού τραγουδιού.
Η αρμονία μας υπάρχει (όταν τη βρούμε)
μες στον κάλυκα
ενός μηδαμινού αγριολούλουδου
την άνοιξη στην παλιά Κόρινθο.
Θα παίζω πάντα εκείνο το παιχνίδι
που δεν ξέρω τους κανόνες του.
Θα μπαρκάρω στο καράβι
που δεν πιάνει σε λιμάνι.

*Από τον τόμο “Ποιήματα 1944-1985”, Εκδόσεις Ίκαρος, 2021.