Θα είναι πάλι ο εκλεχτός, με πιάνει παραζάλη
τώρα που θα ‘ναι η χρέωση θαρρώ με το κεφάλι;

Γιατί κατέχω ορέγεται την πρυτανεία ξανά,
ήρθε η ώρα οι φοιτητές να πάρουν τα βουνά;

Σαν μασκαράς του σύριζα, μάγκα κάνει τον Ζώρα
και τότεσας ξεκίνησε γι’ αυτόν η κατηφόρα.

Έδωκε και συνέντευξη και δήλωσε σταράτα,
“ευθύνη έχει ο πρύτανης στην εδικιά του τράτα”.

Του πρύτανη τη βούληση γυρέψανε κι οι μπάτσοι
κι αυτός για δόλιο φοιτητή δεν έχυσε ένα δάκρυ.

Λέξη δεν ηύρε για να πει και ούτε μια συγνώμη
που σε δικό του έδαφος δάρθηκαν τόσοι ανθρώποι.

Άνθρωπο δε λογάριασε, μα μήτε όμως κάτη
και με σαράντα αργύρια και εργολάβο βάνει.

Και σαν εκείνον το φονιά του Πόε μέσα χτίζει
δυο γάτες και πολλά χαλά το χώρο που ορίζει.

Κι έγινε τότε χαλασμός, τις γάτες ποιος τις σώνει;
κι έτσι ξεσηκωθήκανε μαζί μας κι οι γειτόνοι.

Κι εκείνος που δεν διάβασε τον Μαρξ ή τον Μπακούνιν
βγήκε στο δρόμο κι έγινε και το Ηράκλειο, Μπρούκλιν.

Γιατί ακόμα κι αν κανείς για αναρχικούς δεν κλαίει,
στο τέλος αγανάκτησε, η γάτα ίντα φταίει;

Δεν άργησε όμως να φανεί πώς φασισμό μυρίζει 
γιατί θαρρώ λίγο μετά νοσοκομείο σφραγίζει.

Πώς διάολο τούτη η σφαγή στον κόσμο θα περάσει,
είναι παλιό κι ας το ‘πανε, τώρα, “νόμο και τάξη”.

Όντε οι μπάτσοι κι οι γιατροί γίνονται συνεργάτες,
ναζί αποφασίσανε να κάνουν κι εδώ κάστες.

Κοντάκης υποψήφιος για αξίωμα και πάλι,
τον πρύτανη θα κάψουμε σ’ αυτό το καρναβάλι.

*Ένα σατυρικό ποίημα για τα γεγονότα της εκκένωσης της κατάληψης Ευαγγελισμού στο Ηράκλειο Κρήτης και τα παρελκόμενά της αλλά και για τα κατορθώματα του πρύτανη, σε κρητική διάλεκτο. Κάτης είναι ο γάτος και αναφέρομαι στις γάτες που μπαζώθηκαν στο κτίριο και οι οποίες απελευθερώθηκαν πάλι με την επανακατάληψη…