Στον Γιώργο

Η ακμή του ’70 συνεχίζει να με πληγώνει.
Σουηδοί τουρίστες άφησαν εφημερίδες στην τραπεζαρία.
Σε σκονισμένες πολυθρόνες
θρονιάστηκαν σιωπηλές απουσίες.
Η πισίνα καλύφθηκε από το χρόνο,
το τσιμέντο και τα φυτά.
Αντίλαλοι από γέλια
και παιχνίδια του ανέμου,
επιμένουν να ηχούν εκεί,
που ο χώρος λεηλατήθηκε άγρια.

Πρόλαβα να κρατήσω ένα σπασμένο τηλέφωνο
και δύο συρμάτινες απλίκες.
Δύο σκουριασμένα κλειδιά, δίχως πόρτες.
Μια αλατιέρα γυάλινη,
να νοστιμεύει τη μοναξιά μου.
Κομμάτια στιγμών
στο δοχείο αχρήστων του χρόνου,
οι ευγενικοί, σιωπηλοί μου συγκάτοικοι .

Ίσως αν ήμουν μέρος της ακμής του
πολύ λιγότερο να μπορούσα να το χαρώ.
Σίγουρα δε θα το ένιωθα τόσο δικό μου,
όπως τώρα που η φθορά μου
ακουμπά τη δική του φθορά
και ανταλλάσσουμε,
φωνές, αγάπες, γέλια,
παλιές εφημερίδες,
μνήμες και κορμιά.

*Από τη συλλογή της Peny Delta (Πενη Δουλαβέρα) «Απενθείς», ΑΩ Εκδόσεις, 2024.