(Εσείς σε ποια σχολή ανήκετε;)
Ο ποιητής που σιωπά μπροστά στην αδικία γράφει λέξεις που ανοίγουν ομαδικούς τάφους.
Η ουδετερότητα είναι η πιο ύπουλη μορφή συνενοχής.
Η ποίηση που δεν αναμετριέται με την πραγματικότητα είναι μια όμορφη ψευδαίσθηση και τίποτα παραπάνω.
Κάθε ποίημα είναι μια κραυγή, ακόμα κι αν μοιάζει ψίθυρος. Όποιος δεν τολμά να φωνάξει, δεν ανήκει στη γλώσσα της ελευθερίας.
Η πολιτική στάση του ποιητή δεν είναι επιλογή. Είναι αναγκαιότητα. Όταν οι σφαίρες μιλούν, τα ποιήματα οφείλουν να απαντούν.
Ο ποιητής χωρίς θέση δεν είναι ποιητής. Είναι παρατηρητής, κρυμμένος πίσω από τοίχους που άλλοι έχουν χτίσει.
Κάθε ποιητής κουβαλά την ευθύνη των καιρών του. Το μολύβι του γίνεται ξίφος όταν η αδικία ξεπερνά τη σιωπή.
Όποιος γράφει χωρίς να βλέπει τον κόσμο, δεν γράφει. Γεμίζει σελίδες με φέρετρα.
Μη ρωτάς αν ο ποιητής έχει πολιτική στάση. Ρώτα αν η πολιτική αντέχει την ποίηση.
Ο ποιητής που δεν παίρνει θέση, έχει ήδη διαλέξει στρατόπεδο, της σιωπής που δικαιώνει το άδικο.
Η ποίηση που δεν συγκρούεται με την εξουσία, δεν είναι ποίηση. Είναι απλώς διακόσμηση.
Το χρέος του ποιητή δεν είναι να εξηγεί την εποχή του, αλλά να την ανατρέπει.
Η σιωπή ενός ποιητή μπροστά στην αδικία είναι πιο εκκωφαντική από τις κραυγές των ενοχών.
Ο ποιητής δεν είναι ουδέτερος. Είναι το μαχαίρι που κόβει το ψέμα στα δύο.
Δεν υπάρχουν “απολιτίκ” ποιητές. Υπάρχουν μόνο βολεμένοι σιωπηλοί.
Το ποίημα που δεν αντιστέκεται είναι ένα ακόμα λιθάρι στο τείχος της καταπίεσης.
Όταν οι λέξεις δεν γίνονται όπλα, οι στίχοι παραμένουν φυλακισμένοι στα χαρτιά.
To Koskino 
Απο αυτους τους στιχους αρχισα να κλονιζομαι – Ο ποιητής χωρίς θέση δεν είναι ποιητής. Είναι παρατηρητής, κρυμμένος πίσω από τοίχους που άλλοι έχουν χτίσει.
Κάθε ποιητής κουβαλά την ευθύνη των καιρών του. Το μολύβι του γίνεται ξίφος όταν η αδικία ξεπερνά τη σιωπή.
Όποιος γράφει χωρίς να βλέπει τον κόσμο, δεν γράφει. Γεμίζει σελίδες με φέρετρα. –
Με αυτους τους στιχους, τα ματια μου, απο ικμαδα γεμισαν, καθως τα ρουθουνια μου αρχισαν να αντιδρουν.
Κικη Δημουλα, που σε ομιλια σου παροτρυνες τους νεους, να σπουδαζουν στα πανεπιστημια της εκπορνευσης του καπιταλισμου! Αντι να τους προτεινεις να μην εξιδανικευουν τα υλικα αγαθα, και να ριχθουν με τα μουτρα στην ζωη, εκτιμωντας τα απλα και φυσικα δωρα της, που ειναι μεγαλα και ιερα.
Κικη Δημουλα ακους;
Στο προηγουμενο σχολιο παρελειψα στιχους.
Απο αυτους τους στιχους αρχισα να κλονιζομαι – Ο ποιητής χωρίς θέση δεν είναι ποιητής. Είναι παρατηρητής, κρυμμένος πίσω από τοίχους που άλλοι έχουν χτίσει.
Κάθε ποιητής κουβαλά την ευθύνη των καιρών του. Το μολύβι του γίνεται ξίφος όταν η αδικία ξεπερνά τη σιωπή.
Όποιος γράφει χωρίς να βλέπει τον κόσμο, δεν γράφει. Γεμίζει σελίδες με φέρετρα. –
Με αυτους τους στιχους, τα ματια μου, απο ικμαδα γεμισαν, καθως τα ρουθουνια μου αρχισαν να αντιδρουν – Μη ρωτάς αν ο ποιητής έχει πολιτική στάση. Ρώτα αν η πολιτική αντέχει την ποίηση.
Ο ποιητής που δεν παίρνει θέση, έχει ήδη διαλέξει στρατόπεδο, της σιωπής που δικαιώνει το άδικο.
Η ποίηση που δεν συγκρούεται με την εξουσία, δεν είναι ποίηση. Είναι απλώς διακόσμηση.
Το χρέος του ποιητή δεν είναι να εξηγεί την εποχή του, αλλά να την ανατρέπει. –
Κικη Δημουλα, που σε ομιλια σου παροτρυνες τους νεους, να σπουδαζουν στα πανεπιστημια της εκπορνευσης του καπιταλισμου! Αντι να τους προτεινεις να μην εξιδανικευουν τα υλικα αγαθα, και να ριχθουν με τα μουτρα στην ζωη, εκτιμωντας τα απλα και φυσικα δωρα της, που ειναι μεγαλα και ιερα.
Κικη Δημουλα ακους;