Πρώτη φορά
είδα έναν χαμάλη δίχως χέρια,
να σηκώνει τα σακιά με το αλεύρι
πάνω στην πλάτη του
με τριάντα ακροβατικά βήματα
από το φορτηγό μέχρι την αποθήκη.
Δεν είχε κεφάλι –
μόνο δυο σηκωμένους ώμους
και δυο μεγάλα μπράτσα σαν ατσάλινα ραβδιά.

Είχα ρωτήσει τότε τη μάνα μου
αν ήταν άνθρωπος αυτός ή ένα περίεργο πλάσμα
ουρανοκατέβατο;
Με κοίταξε μ’ ένα στοργικό βλέμμα
κι έσκυψε στο αυτί μου
ψιθυρίζοντάς μου:
Άνθρωπος είναι σαν εμάς,
που βγάζει με τον ιδρώτα το ψωμί!
Αργότερα είδα τον χαμάλη στην καντίνα
όπως κρατούσε το κουτάλι ανάμεσα στα δυο
κολοβά του χέρια
να τρώει γαλήνια
σαν εμάς.

Απορούσαν τα μάτια μου
κι όλο ρωτούσα, πώς και γιατί!
Κοίτα, έλεγε η μητέρα,
ο καθένας κάνει τη δουλειά του.

Στο εργοστάσιο αρτοποιίας
μασούσαν κρυφά τη χαμένη ελευθερία
με ζεστές μπουκιές απαγορευμένου άρτου.
Στον πλανήτη της κακουχίας
ήμουν το μοναδικό παιδί
που κοιμόταν πάνω στο τραπέζι
με ζύμη στο χέρι,
δίπλα στη μητέρα
που έπλενε τα άδεια ταψιά
στη νυχτερινή βάρδια.

*Από τη συλλογή “Το σκυλί μέσα στο κεφάλι μου και άλλα ποιήματα”, Εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάκτων.