Δεν θα τους δούμε στα σπαρακτικά επετειακά ντοκιμαντέρ.
Δεν θα ακούσουμε τις συγκινητικές ιστορίες
των συγγενών και των φίλων τους
διότι αυτοί δεν μιλούν αγγλικά.
Δεν θα χτιστούν μνημεία για τον χαμό τους
κι ούτε θα υπάρχει κάποια ημερομηνία
για να θυμόμαστε τον θάνατό τους,
διότι αυτοί συνεχίζουν να πεθαίνουν καθημερινά.
Θα δούμε μόνο μια φευγαλέα εικόνα τους
στα δελτία ειδήσεων των οκτώ
και ίσως, τη φωτογραφία τους
στα περιοδικά της Δύσης
να είναι υποψήφια για κάποιο βραβείο.
Μονάχα το βλέμμα τους
θα μένει καρφωμένο στη μνήμη μας
και θα διαπερνά τη συνείδηση μας.
Αυτοί, βλέπεις, δεν έχουν φωνή.

*Από τη συλλογή “Ο ήχος της απώλειας”, Εκδόσεις Βακχικόν, 2024.