Κυριακές

Σκάρτες ανάσες ξοδεμένες σε απαρηγόρητα στρώματα.

Τί και αν ο χρόνος σκάλωσε στα παραπέτα;

Τα δευτερόλεπτα δες που αυτοκτονούν από τις ταράτσες.

Απελπισμένες οι ώρες ανηφόρισαν για τα σύννεφα.

Μείναμε πάλι μόνοι καθένας μας να καταπίνει τον εαυτό του.

Εδέσματα αγωνίας.

*

Η στιγμή
Σε αυτήν την Στιγμή είχε εναποθέσει την κατακερματισμένη της ολότητα που χρόνια
συντηρούσε σαν δυστυχισμένη ενάρετη ερωμένη.

Στο παρελθόν περπατούσε τυφλά μέσα στην άγνοια και την απλότητά της
με μια εφευρετικότητα επιφανειακή που έμοιαζε χαμένος αλτρουισμός.

Στο παρόν αδημονούσε την μέρα που θα την έκανε σοφότερη.
Στοιχημάτισε στην Στιγμή την ακεραιότητά της ωσάν
τα μεταναστεύοντα σμήνη που καιροφυλακτούν τον καιρό σχεδιάζοντας την φυγή τους.

*

Το ξ

Ξένος μέσα σε ξένους

Ξάγρυπνος…

Ξεπλυμένος από την ξαστεριά ξέπνοος από την αγάπη.

Ξημερωμένος και ξένος σαν ξέσπασμα ξαφνικό.

Ξενιτεμένος από φιλί ξορκισμένος από έρωτα ξυπόλυτος από ξεγνοιασιά.

Ξεπεσμένος από γινάτι ξεναγός στην απάτη ξακουστός, ωστόσο.

*Τα ποιήματα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2024/10/12/3-ποιήματα-κορνηλία-καδόγλου/#like-7041