ΑΔΙΕΞΟΔΟΙ ΔΡΟΜΟΙ

Ένα φεγγάρι φυματικό,
Κίτρινο, χλομό
Σκέπασε ολόκληρη τη νύχτα.
Γεύση πικρή, θλίψη
Τα δύσκολα χρόνια της νιότης φευγάτα
Τα δύσκολα χρόνια που έρχονται
Αβέβαια και θλιβερά.
Ίσως και καταστροφικά.
Μόνη λύση η φυγή.
Αλλά για πού;
Οι δρόμοι κλεισμένοι από καιρό
Κι εγώ μονάχος στη μέση του πελάγους
Σε βάρκα δίχως κουπιά
Μονάχος, απελπιστικά μονάχος.
Να πετάξεις; Δεν γίνεται. Κομμένα τα φτερά.
Άλλωστε πού να πας; Και γιατί;
Όλοι οι δρόμοι αδιέξοδοι λοιπόν,
Φραγμένοι, για πάντα κλειστοί.
Υπομονή! Υπομονή! Υπομονή!

*
Ο ΚΥΚΛΟΣ

Πόσο μικραίνει ο κόσμος που γνωρίζω!
Μέρα με τη μέρα χάνεται!
Οι άνθρωποι που ξέρω δεν υπάρχουν πια
Φεύγουν δια παντός ο ένας μετά τον άλλο.
Σε λίγο θα ζω ανάμεσα σε ξένους,
Η πατρίδα μου θα γίνει ξένη παντελώς.
Κι εγώ τι κάνω τότε;
Και κάθε φορά που ακούω
Τον πένθιμο τον ήχο της καμπάνας
Συλλογίζομαι αμέσως, όπως κάποτε και ο Χεμινγουέι
Πως κάποιος φίλος έκλεισε τον κύκλο του για πάντα
Και ήρθε η ώρα για να κλείσει κι ο δικός μου.
Το αναπότρεπτο της μοίρας μας.

*Από την εκτός εμπορίου συλλογή “Πυροβάτες και τεχνουργοί”, 2024.