Γιάννης Ε. Μανιάτης, Ποιήματα

ΟΝΕΙΡΑ

“Θέλω ν’ ανέβω … ν΄ανέβω.”
και γελούσε
κι άστραφταν οι τοίχοι
και τα μάγουλά της σαν κεράσια
και τα χείλη του έσταζαν αγωνία.

“Θέλω κι εσύ να το θέλεις … να συμπληρώνεις”
και γελούσε
κ ήταν η τρέλα στο τιμόνι
και
εκείνος συμπλήρωνε άμμο
με τα δάκτυλά της
και
έφεγγε πάνω στην θάλασσα.

*

ΣΥΝΩΝΥΜΑ

Ασημένια σημαδούρα
τυφλώνει τους γλάρους.
Άσε να σε παρασύρω.

Μυρμήγκι χορεύει
από βάρος ψίχουλο.
Ξάπλωσε κοντά μου.

*

σκέφτομαι πόσο σε θέλω
ενώ σήραγγα θλίψης
διάφανη λάμπει
ενώ ακατανόητα εμπρός
απλώνεται δικός μου
ατελείωτος καθρέπτης
θηλυκός

*

είσαι νεκρή
Χαλιά ανεμίζουν
κοιμάσαι

Φως ταξιδεύει
Είναι σεντόνια
Στις οπτασίες

Ο ύπνος

Παιδεύει
Μαγεύει
Προδίδει

*Από τη συλλογή “Τα σόκιν για τον δαίμονα”, το Κουτοί μη Τόποι, 2023.

Leave a comment