Η μεγάλη γιορτή Ι

Ο Μαρξισμός δεν έχει ψυχασθένειες
Κάτι άλλο πρέπει να μου συμβαίνει
Κατερίνα Γώγου

Το πρόσωπο της δυστοπίας
είναι χρόνια απαράλλαχτο
ξυρισμένο κόντρα
σχεδόν αρυτίδωτο
γυαλιστερό από καλοζωία,
χαμογελάει στις εκδρομές στο εξωτερικό
σε γάμους και βαφτίσια
σε στρατιωτικές επιδείξεις ανάμεσα
κι άλλες παλιές δόξες του Κόμματος,
χαϊδεμένο αδρά από πληρωμένες και ομήρους
τιμημένο από παράγοντες και από νέο αίμα
αλειμμένο με ιδεολογία
γαλουχημένο στα δύο πρωτόγονα ένστικτα
εξασκημένο στην ίντριγκα
συνεπές στην επιτήρηση,
κάθε μέρα βασιλεύει στο χοιροστάσιο
νοσταλγώντας τον χαρούμενο μπαλτά τυλιγμένο με λάβαρο,
προάγοντας σώματα εθισμένα στην ανάγκη
τα λουσμένα εφ’ όρους ζωής με κρύο ιδρώτα
που παλεύουν να βγουν από το μιαρό τους δέρμα,
υμνώντας τον Αρχηγό με την ατσάλινη καρδιά,
κατακρεουργώντας ό,τι προφτάσει.
παριστάνοντας το μπαλέτο πάνω σε κρέατα,
ελπίζοντας εις ανώτερα:
Ω, μεγάλη γιορτή!
Festë të madhe!

*
Η μεγάλη γιορτή II

Η μεγάλη γιορτή συνεχίζεται
με συναρπαστικές κληρώσεις και πλούσια δώρα.
Όσο για τους μη έχοντες προσκλήσεις,
Κακό του κεφαλιού τους
έχουν όμως ποικίλες επιλογές
φρικτού περάσματος στην ανυπαρξία.
Παραδομένοι στη φωτιά μέσα σε τρέιλερ
θα απολαύσουν το άγνωστο δάσος
-την πράσινη ασπίδα που τους προστατεύει-
να γίνεται όλο στάχτη
όπως αρμόζει σε “προστατευμένη περιοχή”
με σπάνια πτηνά.
Άλλοι θα δοκιμάσουν την αυθεντική συνταγή
“αερολίν-τραζοδόνη-λοραζεπάμη-κονιάκ”
και διάφορες παραλλαγές της
To πρόσωπο που βλέπω στις σελίδες
θυμίζει πρόσωπα γνωστά κι ονόματα της δυστοπίας
μα ένα πιο πολύ.
Τα χαρακτηριστικά του κάτω από την πόρτα μου
και πίσω από τα βήματα μου.
Κλειδώνω την ταχυπαλμία δύο φορές.
Εκεί ψηλά μες στον καπνό που σκέπασε τον ήλιο
τα σύννεφα πυκνώνουν
και όσο περιμένω να ξεπλυθεί το όνειδος,
να πιούν τα διψασμένα μάτια.
οι κρουνοί ανοίγουν.

*Από τη συλλογή “Δαιμονισμένες – Κείμενα όλο Triggers”, εκδόσεις Ακυβέρνητες Πολιτείες”, Θεσσαλονίκη 2024.