Το Όνειρο

Ποτέ άλλοτε δεν έχω δει τέτοιο όνειρο,
πρώτη φορά κοντά σου το είδα
είχα αποκοιμηθεί όταν ξαφνικά
μια ανάμνηση χωρίστηκε στα δυο
ο ουρανός παρέμεινε συμπαγής
άφησε, όμως, ανάμεσά μας
ένα ιπτάμενο χαρτί
Η γη γύριζε και βοούσε,
ήταν η νότα σι
την αναγνώρισα αμέσως
είχε το χρώμα της μεταλλικής θλίψης
τα χέρια σου τσαλάκωναν τα χαρτιά
και  προτού τα πετάξουν 
σαν σκουπίδια
φαίνονταν πανέμορφα
Μετά ξύπνησα καταϊδρωμένος 
Και στράφηκα προς τη θάλασσα

*

Η Πόλις
               
Στον Καβάφη

Σ’ εσένα από μακριά θα ’ρθει η πόλη
θα ’ρθει κρατώντας έναν σκούρο έρωτα
Απ’ τα φυλλώματα ενός μοναχικού δέντρου
θ’ αποτινάξει την πίκρα της σαν μούρο και θα ’ρθει
Στην πόρτα σου θα ’ρθει
σαν λαβωμένο άλογο
ένα θαμπό πρωινό μετά από χρόνια
Απ’ τον σκονισμένο βωμό του χαρτιού και του μολυβιού,  
θα καλπάσει και θα σχίσει το λευκό του περίβλημα
και θα ’ρθει
κερδίζοντας ό,τι χάθηκε στον έρωτα
ξεχνώντας το παρελθόν της
θα ’ρθει
Από το βάρος της γλώσσας, από την ταχύτητα
                των γραμμάτων
από τις βαθιά πληγωμένες λέξεις
θα γίνει λόγος
Σ’ εσένα από μακριά θα ’ρθει η πόλη
θα περάσει μέσα από τον κόσμο και θα ’ρθει

Σημειώσεις από την Ιστορία της Ανάγνωσης ή η πρώτη σιωπηλή ανάγνωση*
Λένε ότι τα γραπτά μένουν, τα λόγια πετούν
ιδού ο έπαινος για τον λόγο, όχι για τη γραφή
η γραφή παραμένει αμετακίνητη, νεκρή στη σελίδα
στα πνεύματα όπου η λήθη βρήκε τη θέση της
εχθρός της μνήμης, εικόνα της σκέψης
ο λόγος, όμως, φτερωτός Φοίνικας,
δίνει ψυχή στις σελίδες
ανακουφίζει τη σκέψη.
Χορωδία
(ο στρατός των σιωπηλών αναγνωστών)
Verba volent, scripta manent
Scripta manent, verba volent.
Από τις πινακίδες των Σουμερίων μέχρι σήμερα
πρώτη φορά ο Άγιος Αμβρόσιος
ένα απόγευμα του έτους 384
διάβασε σιωπηλά τις γραμμένες λέξεις
“να βλέπεις οράματα με ανοιχτά μάτια” χαρακτήρισαν
τη σιωπηλή ανάγνωση, “κλειστή στη λογοκρισία”,
ακόμα “αμαρτία όπως η τεμπελιά!”
έτσι άρχισαν τα οράματα υπό το φως του ηλίου.
Χορωδία
(ο στρατός των σιωπηλών αναγνωστών)
Verba volent, scripta manent
Scripta manent, verba volent.

*Μετάφραση: Θάνος Ζαράγκαλης. Επιμέλεια: Χρύσα Σπυροπούλου

**Ο Τοζάν Αλκάν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1963. Διδάσκει στο Istanbul University, στο τμήμα Ξένων Γλωσσών. Έχει μεταφράσει Καβάφη, Μπωντλαίρ, Ντίκινσον μεταξύ άλλων. Διευθύνει το  λογοτεχνικό περιοδικό Virus. Η ποίησή του διακρίνεται για τη μουσικότητα, την αρμονία και την αυθεντικότητα. Στις περισσότερες συλλογές παρατηρείται η συνομιλία του ποιητικού υποκειμένου με τον έτερο. Θέματά του είναι η δύναμη της λέξης, η μοναξιά, ο έρωτας, ο θάνατος, οι σχέσεις όπως αυτές αναπτύσσονται στο άστυ.

***Αναδσημοσίευση από εδώ: https://tapoiitika.wordpress.com/τοζάν-αλκάν/