1.

Εσείς που με βλέπετε έτσι κατάλευκο
αγνοείτε πόσες χλωρίνες έχω πιει
για να διατηρήσω τη λευκότητά μου.

Και ανεμίζω στα σκοινιά του κόσμου
πιασμένος με ένα κόκκινο μανταλάκι στον
σβέρκο
Διάφανος σαν σύννεφο
αλλά με καμμένα εντόσθια.

Αφόρητο το άνευ νοήματος που φέρω.

Το πλένω στο χέρι μόνος μου το βράδυ.
Το βρίσκω στεγνό το πρωί.
Το ξαναφορώ.

*

2.

Αυτό το “εντός” του εαυτού μας –
τι θέλει κι όλο “εκτός” ψάχνει
για να σιγουρευτεί ποιο είναι…;

*

3.

Αγαπάω εύκολα. Αλλά κραταιά.

Γνωρίζω τη θνητότητα – των αισθημάτων.
Πάω στον τάφο τους καθημερινά
και αφήνω παιδικά παιχνίδια.

Στο μετά θάνατο ελπίζω.

*

4.

Πέσε βροχή.
Θα γίνω πεζοδρόμιο
να με ξεπλύνεις.

Ίσως γλιστρήσει κάποιος περαστικός
Και σωριαστεί πάνω μου
Να αγκαλιάσει το κενό μου.

Να έχω να διηγηθώ κι εγώ έναν έρωτα.
Πεζοδρομιακό.

*Από τη συλλογή “[αγνώστου] η βία του βίου”, Εκδόσεις Κάπα Εκδοτική, 2021.