ΔΙΔΥΜΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Γεννήθηκα χωρίς ήλιο
Με δέρμα από ονείρων εξοχή
Ήταν να διαμελιστώ μέσα σε εξόριστες λέξεις
Μια νύχτα με δίδυμο φεγγάρι
Σε ένα δωμάτιο πληγωμένο από ένα είδωλο καθρέπτη
Να περάσω σε φόβους χρωμάτων
Δίχως το ουδέτερο ίχνος της ακρογιαλιάς
Απ’ την κοιλιά μου το έμβρυο
Να διαλέξει μόνο του τον πόνο του σχήματος
Με απούσα τη φωνή του χώματος
Στη φωνή μου η υπομονή της πέτρας
Να μη χρειάζεται το παζάρι των αισθημάτων
Μόνο ο εραστής μου να διακρίνει
την αυταπάτη της φωτογραφίας
Για να μπορέσει μεθυσμένος να νηστέψει
τον έρωτα όχι την αγάπη

*

ΒΡΟΧΙΝΟ

βρόχινο νερό σε μεταλλικό κήπο
σάρκες πουλιών δίχως φτερά
τρέχουν να κρυφτούν οι ταξιδιώτες
που δεν πρόλαβαν τον καρδιογράφο της άνοιξης
η μνήμη η όμβρια έπαψε να γελά
το γαλάζιο σε απομόνωση γίνεται μάρτυρας
κοινόχρηστοι οι πόθοι ψάχνουν για δελφίνια
η απλότητα χάρτινη μούσκεψε το ποίημα
οι φλέβες της έδωσαν στις λέξεις ζωή

*

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

τις παλιές φορεσιές των ονείρων
στα άδεια δωμάτια της άνοιξης νοστάλγησα
το ακατοίκητο σπίτι των αποδημητικών ανθρώπων

τις φτερούγες από τούλι
τις αχτίδες τις υπηρέτριες της αβοήθητης σιωπής
που ύφαιναν τα τσακισμένα δευτερόλεπτα
της απουσίας

τα άνθη τα αποξηραμένα τα φυλαγμένα
από την αιωνιότητα της ανοιξιάτικης βροχής

*Από τη συλλογή “έαρ ραμφίζει”, Εκδόσεις Κουκκίδα, 2020.