You think I fear to enter October 7th
Habibi, I never left. A’m still there

Dying as I do ever day. I admit I can’t se
The murdered you heap murder on.

Which of us disgraces them are, do you think?
Ten thousand children want to know.

You think the world didn’t break that day
For me the world breaks every day.

You Thi k the heart’s task isn’t remaking loss.
You think I won’t write of yours loves,

When the real danger is that I will. Relax,
My hands are cramped around a million epitaphs.

It will take me roughly all all the time in the world
To get there. You think my poetry is a weapon.

And it is. each line is my fist striking your chest,
Each stanza is my ear pressed against it, hoping

To hear a single beat

Νομίζεις ότι φοβάμαι να μπω στις 7 Οκτωβρίου.
Χαμπίμπι, δεν έφυγα ποτέ. Είμαι ακόμα εκεί.

Πεθαίνω όπως κάνω κάθε μέρα. Παραδέχομαι ότι δεν μπορώ να δω
…τους δολοφονημένους που σκοτώνεις.

Ποιος από εμάς τους ντροπιάζει, νομίζεις;
Δέκα χιλιάδες παιδιά θέλουν να μάθουν.

Νομίζεις ότι ο κόσμος δεν έσπασε εκείνη τη μέρα…
Για μένα ο κόσμος σπάει κάθε μέρα.

Εσύ πιστεύεις ότι το καθήκον της καρδιάς δεν είναι να αναπλάθει την απώλεια.
Νομίζεις ότι δεν θα γράψω για τους έρωτές σου,

ενώ ο πραγματικός κίνδυνος είναι ότι θα το κάνω. Χαλάρωσε,
Τα χέρια μου είναι σφιγμένα γύρω από ένα εκατομμύριο επιτάφιους.

Θα μου πάρει περίπου όλο το χρόνο του κόσμου…
για να φτάσω εκεί. Νομίζεις ότι η ποίησή μου είναι όπλο.

Και είναι. Κάθε γραμμή είναι η γροθιά μου που χτυπάει το στήθος σου,
Κάθε στροφή είναι το αυτί μου πιεσμένο πάνω του, ελπίζοντας…

να ακούσω ένα μόνο χτύπημα

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.